Sevgi anlaşmak mıdır? Aşk için anlaşmak gerekir mi?

Bugün herşeyi çözmek adına evine gittim. Bazılarınız bilir 10 gün önce bana ağlayarak ettiği telefondan sonra perişan olmuştum. Telefonda ayrılmamız gerektiğini bana aşık olmadığını söylüyordu.. Öyleyse niye ağlıyordu? Madem bana aşık değil neden öyle aşık aşık bakıyordu son buluşmamızda? Bu ve bunun gibi daha onlarca soruma cevap bulabilmek adına -sonucu ne olursa olsun- kapısını çaldım. Elimdeki poşette bana bugüne kadar aldığı hediyeler vardı.. Addictive arkadaşımın dün akşam bana verdiği tavsiyesini dinleyerek ona şunları söyledim. "Bunları getirdim çünkü baktıkça çok kötü oluyordum.. Atmaya da kıyamadım.. Ben de getirdim."

Ve başım döndü kilitlendim deli gibi sevdiğim aşık olduğum 10 gündür manyak gibi sarılma öpme hayalini kurduğum adam karşımdaydı... Ama ben konuşamıyordum. Pınar, neyin var dedi.. Ben gideyim artık dedim. "Hayır, otur biraz!" dedi. Oturdum. Nolursun beni dinle biraz.. Bak...,. Biz anlaşamazdık. Her muhabbetimizin sonu kavgayla bitiyor... Ne sen beni anlayabiliyorsun, ne ben seni anlayabiliyorum.. Ben çok saplantılı bir adamım.. Seni çok üzerim.." dedi. "Bunları bbiliyorum. Yeter sus artık" dedim. Sigara yaktık. Yanına gittim. Birden öpüşmeye başladık.. Sarıldık. Sımsıkı sarıldık. Ben ağladım.. O ağladı. Gözyaşlarımızı sildik.. Çırpınmadım mı? Hem de nasıl. Yalvardım.. Yakardım.. 10 gün önce bana aşık olmadığını söyledin. Doğru mu bu? dedim "Evet çok doğru" dedi. Gözlerimin içine bak ve bana aşık olmadığını söyle dedim. Denedi.. Ama yapamadı:) Filmlerdeki gibi.. Ne tuhaf. Sonra bir daha sarıldı bir daha kokladı. Biraz daha ağlaştık. "Böyle mutlu olacağını düşünüyor musun peki?" dedim. "Böyle beni severek.. Hatta ilerde belki pişman olarak" dedim.

"Seninle ama huzursuz mutsuz kavga ederek ve zamanla senden soğumaya hatta senden nefret etme noktasına geldiğim bir hayat yaşamaktansa, seni sevdiğim her anım seninle dolu dolu ama senin benim gözümde hep benim küçük prensesim olarak kaldığın ve seninle kavga edip seni ve bizi yıpratmadığım bir hayatı yaşamayı tercih ediyorum" dedi. Ağladım. Deli gibi ağladım. Çünkü bu söyledikleri çok doğruydu..

Doya doya kokladım onu. Bir ömüre sığdırılabilecek kadar çok kokladım öptüm sarıldım belki. Gözyaşları aktı saçlarıma.. Gitme diyordu masum sesi..

Su almaya mutfaga gittim... Buzdolabına mıknatısla koyduğu fotoğraflarım duruyor.. :)

Son sigaramızı da içtik.. Ve dedi ki. "Kalbimde çok özel bir yerin var. Bunu bil.. Ve hep orada saklayacağım seni" dedi..

Biraz daha sarıldık son kez daha koklaştık. Ve gittim. Gittim ve bitti.

Siz olsanız ne yapardınız? Sevgi yeterli midir? Birbirinizi gitgide yıprattığınızı bile bile devam eder miydiniz? Sevgi anlaşmak değildir nedensiz de sevilir mi? Yoksa aşk için anlaşmak da gerekir mi? Ne diyorsunuz KS sakinleri?