3 yıllık kız arkadaşıma çok yanlış bir şey söyledim. Beni bi' arkadaşımla aldatıp aldatmadığını sordum. Ayrıldı benden. Geri kazanma şansım var mı?

Ama ben o hale keyfimden düşmedim ki. Sorunlarım vardı. 7 senedir okul okuyorum üzerimdeki baskıyı düşünün, para sıkıntı falan filan. Evet daha farklı tepki verebilirdim ama bu şekilde verdim. Kaldı ki hiç gelip beni bir kenara çekip konuşmadı bile bak böyle böyle yapıyorsun, olmuyor diye. Ayrılınca anladım neler yapmadığımı. Hatalarımı. Ve düzeltmek istiyorum. Sıradan bi' ilişki olsa eyvallah ama herkesin sevdiği bir çifttik. Birbirimizi seviyorduk. Ben hala seviyorum. Yıllarca da sevicem.

Ben zaten şu okuldan bir kurtulup düzenimi oturtsan evimin kraliçesi olur, onu mutsuz edecek hiçbir şey olmaz ama şu an baba parası yiyorum hala, e sürekli sırtımdalar. Bitecek durumda da değil. Altüst oldum. İlgisizliğim onu sevmediğimden değil yani. O biliyor normalde neler yapacağımı onun için.

Ne yazık ki tamamen bitirdi. Artık tek yapmam gereken beklemek. Dedim seni seven bir adam var burada hep diye. Gezsin tozsun hayatını yaşasın. Artık elimden hiçbir şey gelmiyor. Zaten iletişim kurabileceğim bir yer kalmadı. Arkadaşlarıyla geziyor tozuyor, özlemiştir dolansın kafasını dinlesin. Çünkü ne kadar üstüne gidersem o kadar nefret etmeye başladı benden. İyice tanımadığım birine dönüştü, tanımadığı bir insana kızar gibi kızmaya başladı. İkimizi de yıpratıyor bu durum. Yani söylediğim laf çok ağırdı ama şu kavgalardaki halleri tavırları da bir o kadar ağır oldu.

Başka bir konuda böyle bir şey demiş olsan gülerdim muhtemelen de hiç keyfim yok valla.

İyimserliğe de ihtiyacım var, umarım dediğin gibi olur.

Suçlamadım, yazdıklarımı okursanız anlarsınız. Sadece kızgınlıkla düşünmeden öyle söyledim. Aslı astarı olmayan bir şeyi neye dayandırıp da suçlayayım. Kaldı ki niye suçlayayım güvendiğim birini. Öyle bir şeyi kafamda düşünmüş olsam, zaten ben soğurum uğraşmam.

Ve öyle tartışma falan da yok sadece söyledim kaldı ki söylerken durumun boka saracağını anladım laf ağzımdan çıkmadı adam akıllı sonra da yok öyle bir şey deyip sarıldı. N'olduysa kızlarla buluşup geldikten sonra oldu.

Gerçekten okumadan cevap veriyorsunuz. Kolayca söylemedim diyorum ya o an ne söylediğimin bile farkında değildim laf ağzımdan çıkarken durumu anladım. Zaten sonra ben onun yüzüne bakamadım. Sorunlarım vardı zaten. Ne yaptığımın farkında değildim ki.

Peki, teşekkürler.

İtham değil, aynı şeyi söyleyip duruyorum ama sadece canını yakmak istedim. Kızgındım, düşünmeden konuştum. Gözüm kapalı güvenirim. Öyle bir şeyden gerçekten şüphe etmiş olsam zaten bu şekilde peşinden koşmam.

Sizce nedeni ne o zaman?

Bana da öyle geliyor ama asla net bir şekilde neden ayrıldığımız söylemiyor. Kafamda o kadar çok soru var ki cevapsız.

Sanmıyorum, sürekli yan yanaydık ayrılmadan önce. Beraber yaşıyorduk. Kaldı öyle bir şey yapacak birisi değil. Ama açık konuşmak gerekirse onu da düşündüm. Cevapsız sorularım kalınca boşluğu beynim dolduruyor çünkü.

Nasıl yani? Çok özel değilse durumu anlamam açısından açıklayabilir misin?

Anladım...

Evet farkındayım ama düzeltmek için her şeyi yaparım. Gerçi buna da inanmıyor. Evlendiğimizde yine şu anki haline dönersin diyor. Sadece sorunlarım vardı ve bu sorunlara tepkim bu şekilde oldu. Benim normalde nasıl olduğumu biliyor. Ama değişeceğime daha doğrusu eski halime döneceğime inanmıyor.

Zaten sorunlarımla yüzleşiyorum artık, arkadaşım geçen bu ayrılık sana yaramış dönmüşsün falan dedi. Ama benim bunu ona gösterme şansım yok ki. Çiçek aldım gittim konuşmak için, yüzünü buruşturdu bir sürü laf söyledi. Arkadaşları soğuk davranıyorlar ki arkadaşları benim kaç yıllık arkadaşlarım. Ama onlar da son yıl soğuk olduğum için bana tavır almış durumdalar. Konuştum onlara anlattım neyin ne olduğunu, sorun yok dediler ama hala aynı davranıyorlar bana karşı. Ne yapabilirim ki değiştiğimi gösteremedikten sonra.

Deniyorum. Ama arkadaşları da sürekli bunları yapınca rahatsız ettiğimi söylüyor. Kendisi de aynı şeyi söyledi. İyice sinirleniyor, sıkılıyor. Hiçbir şey yapmasam hayatına devam edecek diye korkuyorum, çünkü ben hayatıma onsuz devam edemem. Zamanla başkasını bulsam, yine aklıma o gelecek. Zaman versem sanki unutup gidecek gibi, vermesem rahatsız eden, sapık biri oluyorum.

İki kere yaptım bunu. İkincisinde zıplaya zıplaya elimde çiçeklerle gittim. Sonuç hüsran. Anlamıyorum, madem bu kadar seviyor, niye yine de inatla beni terkediyor. Kendi evinde kalamıyor, çünkü her yerde benden bizden bir parça var. Arkadaşları, bana karşı soğuklar artık. Bir de sürekli dışarı çıkarıyorlar onu, düşünmesine fırsat kalmıyor. Yıl geçse yine unutmam bırakmam ama ne yapmaya çalışıyor anlamadım.

Hayırlısı bakalım. Seviyorsa, sevdiğini söylüyor çünkü, dönmesi lazım. Çünkü sorun dediği şeyler çözebileceğim şeyler. Yani kendimi onun yerine koyuyorum eve ben de bozulurdum ama bu şekilde net bir biçimde bitirmezdim. Azıcık burnu sürtsün affederim falan gibi düşüncesi olsa yine neyse ama yok. Bitti, bitti deyip duruyor. Yapamam, yutamam diyor. Daha yalnız başına kalıp acısını yaşamadı bile.

Kız arkadaşları ya. Benim de uzun zamandır arkadaşlarım. Söylediklerine göre bu durumu atlatmasını sağlıyorlar ama unuttukları bir yer var. Bunu atlatmaması lazım. Unutturunca ellerine ne geçecek bilmiyorum. Eğlenceli gezmeyi tozmayı seven tipler zaten, hepsinin de sevgilisi var uzun ilişkileri var. Ama bilmiyorum. bir kaç kere üsteledim. Eve git yaşa bir düşün diye. Evde kardeşi kendine zor bakıyor, kedimiz ne halde bilmiyorum.

Son sınıf öğrencileriz üniversitede. Benim 7. senem oldu bitecek artık bu sene. Onun da 5. senesi bölüm değiştirdiği için. İşte bu dönem her şey bitecekti. Sonra askerlik iş falan derken zaten düzenin oturması sürecekti sonra da evlenecektik. Muhtemelen askerden önce bir söz filan olurdu.