Yağmursuz Ömür Gibi

Hayat değer verip kaybetmelerle doldu, Duygular kifayetsiz kaldı. Kurak topraklara yağmayan yağmur oldu sevgi. Aşamadık engelleri, Savaşarak geldik ya hep bu günlere. Kuruyarak kumlaşmış,çöle dönmüş topraklar çoğaldı çevremde.. Ne ekilir. Ne de biçilir. Sen sen diye ölenlerden kaçıncısı oldum?

Boş yere çırpındım ya kanadı kırık kuş misali sevgin için.

Bak şimdi senin yüzünden yağmur yağmıyor üzerime. Koşamıyorum ıslak ıslak o pembe çiçek açmış ağaçların arasında.

Yerli yersiz tebessüm ettim anıları hatırladıkça, sen ne çok severdin o küçük koyu. Hep orada yürüedük seninle geceleri. Korkmazdın varlığımda daha da cesaretlenirdin sanki. Bensiz ışıksız kalırdın, şimdi ışıksız o yerlerde nasılsın?

Unutma beni ıslanırken orada. Özledim çok, vazgeçmeyeceğim gitsen de, ayıramadı hala bizi gözlerin kapalı olsa da yanındayım; korkma. Sadece bu gidişin bana... Yağmursuz bir ömür gibi...

Yılmaz Emre