Sensiz İlk Yıl Dönümümüz

Her şey 25 Şubat 2012 de "Acaba sever miyiz?" Sorusuyla değil "SEVİYORUZ" diyerek başlamıştı. Ben askerden geleli 6 ay olmuştu o ise daha 17 sindeydi. Belki onun nazarında çocukluktu lakin benim için hayatımın dönüm noktasıydı kendisi. En kötü zamanlarımda,en dibe vurduğumu sandığım anlarda çıktı karşıma ve beni hayata bağladı.

Ailevi nedenlerden ötürü hiç yaşayamadığım çocukluğumu yaşadım onunla.

Lunaparklara gittim, resimler boyadım, acayip acayip oyuncaklar alıp incik boncuk işleri yaptım. Yeri geldi tırnaklarına oje sürdüm yeri geldi saçlarını taradım. Kokusunda hep hiç gitmediğim cenneti hissettim. Bütün bunlar olup ben çocukluğumu onunla yaşarken bu yaşıma kadar yaşadığım ve edindiğim her tecrübeyi, her doğruyu eksiksiz bir şekilde ona aktardım, hayata bakış açısını geliştirmesinde ve ufkunu genişletmesine elimden geldiğince yardımcı olmaya çalıştım.

Anlayacağınız ben olgunlaştıkça onu da benimle beraber büyüttüm... Hayat bu ya bir gün ayrılık vakti geldi. Ben her ne kadar istemesem de,ağlasam da sızlasam da geldi. Ve o 26 ağustos 2015 günü benden tamamen gitti. En çok da ne koydu biliyor musunuz? 24 Kasım Öğretmenler Günü sabahı telefonuma gelen şu satırlar.

Hayatta doğru olduğuna inandığım ve bildiğim ne varsa bana sen öğrettin. Öğretmenler günün kutlu olsun...

İnsan bu durumda neler düşünür ya da nasıl cevap verir bilmem. Demiştim ya benim için bir "Dönüm Noktası''ydı kendisi. Askerdeki terkedilişimin ardından karşıma çıkan bana yeniden sevmesini, değer vermesini, aşık olmasını öğreten o güzel insan artık yok. Gittin işte, gittin. Ve ne varsa gitti seninle beraber. Çünkü,seni sevmekle başlamıştı her şey. Nice 25 Şubatlara KÜLKEDİSİ... Bizim şarkımızı sizlerle paylaşarak yazılarımı noktalamak istiyorum. Esen kalın.