14 Şubat Yalnızlığı

Çok sevince mi yalnız kalıyor insan yoksa çok sevince mi yalnızlığa terkediliyor bilemedim. Gözlerimi kapatıyorum aklıma bir yıldız gibi parlayan o gözlerin geliyor. Güldüğünde benimkilere benzeyen bem beyaz dişlerin. Toprak rengi teninin kokusu her yağmur yağdığında hala soluyorum.

Uzun zaman geçti, hiç görmesemde seni bende değişen bir şey yok.

Sen çoktan vazgeçtin benden biliyorum. Bense içimdeki sevgiyi öyle bir besliyorum ki günler geçtikçe bende azalmaktan çok içimde çoğalır bir hal alıyor.

İzmir'de yaşanılan harika bir aşk sonrası ben İstanbul'da, sen Ankara'da nasıl bir şeytan üçgeni belirdi üzerimizde ben de anlamadım.

Siyah beyaz bir fotoğrafını saklıyorum. Aynı Beşiktaşımızın rengi gibi.

Ben simsiyah bir karanlık sen bem beyaz bir aydınlık. Sana söyleyemediklerimi yazıyorum. Bilirsin çabuk gözlerim dolar benim. Bu fotoğrafa her baktığımda olduğu gibi.... Metin Arolattan İzmir şarkısını dinliyorum. Hani şu düğünümüzde çalacak olan şarkı.

Ayrılıklarda aşka dair diyip susmaya çalışıyorum. Sustukça doluyorum. Hiç okumayacağın hiç bilmeyeceğin bir şekilde hala Seni Çok Seviyorum. 14 Şubat Sevigiler günün kutlu olsun. Sen bensiz, ben sensiz sevdiğim.