"Sevdiğin Kadar Sevilirsin" Değil, "Sevdiğin Kadar Üzülürsün"

Sen hiç aşık oldunmu?
Uğruna herşeyi göğüsleyecek kadar, Onu her haliyle sevecek kabul edecek, Rağmen sevgiyle sevdin mi hiç?
O hal de yüksek ihtimalle hayal kırıklığı yaşadın.
Merak etme yalnız değilsin.
Oysa ne kadar güzeldi ilk zamanlar değil mi?
Aklına düşer düşmez telefonun ziliyle irkilip telefona koştun.
Onu kıskanmana gerek kalmıyordu çünkü;aklının, kalbinin tüm ruhunun sen de olduğunu hissediyordun, Çünkü sevgiye boğuyordu seni.
Alıştırıyordu kendi dünyasına, varlığına…
Bütün gün arkadaşların seni ağzının kulaklarına vardığından bahsederdi.. Sen de kendini zamanlı zamansız gülerken yakalardın. Yalnız değildin, başka şeylere daha iyi konsantre olabiliyordun çünkü;onunla herşey yolundaydı. Günün sonun da ”günün nasıl geçti hayatım ” la başlayan muhteşem görüşmeler yapıyordunuz telefon da…
Sonra yavaş yavaş bişeyler değişmeye başladı.
Artık seni eskisi gibi aramamaya başladı. Konuşmalar daha resmi daha aralıklı, daha kısa.
Acaba sebep neydi? Belki de büyük ihtimalle cevapsız bir sürü sorularla kaldınız.
İşte aşktan beni soğutan uzaklaştıran bölüme geldik. İşte böyle şeyleri duydukça ve yaşadıkça şu an ki yalnızlığımla grur duyuyorum. Yani eğer aşk alıştıkça biten bir şeyse ki;çoğu hikayenin sonuç bölümü aynı, yalnız olmak güzeldir diyorum. Yani tabi ki mutlu sonlar da var yok değil…Ne mutlu onlara, ne mutlu gerçek sevgiyi bulanlara…Zamanla aşk’ın ve tutku’nun yerini yavaş yavaş gerçek sevgi almaya başlıyor. İşte sonsuza kadar sürecek iyisiyle kötüsüyle mutlu bir yaşam bura da başlıyor.
Ben büyük bir aşk dilemiyorum hayattan. Benim için aşk sadece karşı cinse duyulan birşey olmadı zaten. Aşk herşey’dir. İnsan yaptığı herşeyi aşkla yapmalıdır.