Ve Ceketini Alıp Gitti Adam

Bu Bence'yi tüm erkekler adına yazıyorum. Yaşayanın anlayacağı türden şeyler. Fazla söze ne hacet?

"Aşk onun için düşe kalka yürüyen bir çocuk gibiydi. Dengeyi tutturamamıştı bir türlü. Ne zaman mutlu olacağım dese, hep aynı terane.

Ya sevmeyi bilmiyordu ya da karga tulumba sarıldığı duygularını aşk zannediyordu. Kafasında cümbür cemaat bekliyordu onu sorular. Aslında cevap uzak değildi. Sadece cevabı görebilecek kadar cesur davranamıyordu.

Son konuşmalarını hatırladı adam. Kuru bir Hoşçakal, yarım yamalak bir veda ve birbirinden kaçan gözler.

Trafik kazası gibi aşk bu olsa gerekti. Her iki taraf dikkatsiz, her iki taraf mağdur ve suçlu. Oturup anlatsam; film olur bu hikayeden diye düşündü. Düşündü ama kim izlerdi ki bu kötü yapıtı?

Yalnızlık da zordu, elele yürümek de. Her ikisi de üstün beceri istiyordu. Annesinin kalabalıkta bırakması gibi aniden ellerini. Nereye gideceğini bilmeyen ayaklarıyla kalakalmıştı öyle kalabalığın içinde.

Bir sigara daha yaktı. Efkarına p*zevenk olsun maksadıyla. Derin derin çekti içine dumanı. O'nun ten kokusunu içine çeker misali... Ve saldı dumanı gökyüzüne; hayalleriyle, umutlarıyla beraber uçuşunu izleyerek.

Ellerini kaldırsa gökyüzüne dokunacak gibi hissediyordu kendini. Sığamıyordu hiç bir yere. Aynı anda, milyon tane kara düşünce geçiyordu aklından. Ve en acısı şuydu; kimseye anlatamıyordu içindeki fırtınayı. Sığınacak limanları yerle bir, düşünceleri ahenkle yok oluyordu.

Aldı ceketini eline adam. Kadınının kokusunu silkeleyerek üzerinden. Ağır aksak adımlarla yöneldi kapıya... Eli istemsizce titrerken, kapanan kapının arasından son kez baktı o gözlere. Bir hoşçakal ile biten bir hayat. Ve önünde, onu korkutan başka bir hayat."