Ceketini Alıp Giden Bir Erkeğin Kaleminden

Sen bu satırları okuduğunda ben çoktan gitmiş ve bitmiş olacağım...

İçimde öyle ağır bir yükle yola çıkıyorum ki... Tarifini yapamıyorum. İlk başında söz verdiğim gibi, sensizliği yanıma alıp yola çıkıyorum. Bir başkasına, daha önceden belirlenmiş bir noktaya değil, senden gidiyorum sadece.

Ben hep suskundum, sen ise tam tersine konuşan. Benim eksik yanımı tamamlıyordun sen. Ben ise senin... Dışarıdan baktığında, gitmeye ve her şeyi bitirmeye hazır görünüyordum belki. Ama işin aslı öyle değil. Ben, en az sen kadar bir çok hayal ile çıktım bu yolculuğa.

Sorun neydi biliyor musun?

Sorun sen ya da ben değildik. Tek sorun Biz idik. Tek amacımız Biz olabilmekti. Bunu başaramadık. Sakın buna bir suçlu arama. Şu an bile ilk gün taşıdığım hislerle yazıyorum sana.

Bu boş odada, özellikle başımı senin yastığına koydum ki, kokunu, saçlarının kokusunu doyasıya içime çekebileyim diye.

Belki de tek sorun istediğimiz, hayal ettiğimiz hayatı yaşayamamış olmamızdı. Öyle olsaydı, mutlu olacaktık belki şu an. İmkanlarımız dahilinde, ikimize ait bir hayatımız olamadı.

Hakkını yiyemem. Mutluluğumuz için sarf ettiğin çabaları asla unutmayacağım. Sana ve ilişkimize karşı nankör olamam. Ben seninle kuru ekmeğe de razıydım.

Bana şu an kızgınsın. İnanmanı istiyorum söylediklerime. Ben hala aynı adamım. İlk tanıdığın adamım. Hatalarımla bir aradayım. Hepsini kabul ediyorum.

Özür de dilemeyeceğim senden. Çünkü tüm özürlerin birer boş cümle olacağını biliyoruz.

Bugün Ağustosun en soğuk günü. Benim ise gitmem gereken bir gün. Ağustos böcekleri seslerini kesmişler. Kulağımda sadece son kavgamızdan hatıra çığlıklar.

Yüzümdeki sana ait tebessümü asla unutma. Ve beni o tebessümle hatırla.

#SinirliBiber