Terk Edilmenin Yaşattığı Derin Acı

Iyi olacağım dedim olamadım. Zaman geçtikçe sanki iyiye değil de kötüye gidiyorum.

Buda benim "öyküm". Acım taze dostlar..

Terk edildim..

Güzel, akıllı kendine güvenen ve asla kimseye boyun eğmeyen biriydim.
Ama insan aşık olunca değişiyor. Ben değilde "Biz" diye hareket ediyor..
Mutlu, huzurlu, eksik yanı tamamlanmış gibi hissediyorsun.
Ama sonra Sılanın dediği gibi oluyor: "Hep aynı başlıyor bitiyor ve
İki kişiden biri vazgeçiyor ve
Biri hep daha çok çok seviyor be".
Çok Seven ben, vazgeçen de o oldu.
Ben oda seviyor çok seviyor diye biliyorum ama artık emin seğilim. Evlilik hayalleri kuran birisi sonuçda terk etti. Insan kuşgulanıyor haliyle, hepsi yalan mı diye soruyor kendine..
Önce Facebook, instagram siliniyor ve başarabilirsende numarasını siliyorsun.(ben yapamadım) Ama çoğuncasıyla insan merak ediyor ne yapıyor durumu ne diye.. Öylece Çevrimiçi Olmasını bekliyorsun.. Öylece online oluşunu izliyorsun..Bir resmi gözyaşlarına boğulmana sebep oluyor. Sana kapak bir resim olabilir, veya mutlu olduğu, güldüğü bir resim. Sonuç aynı: sessiz ağladığın geceler.

Kimse Duymasın diye yastığa bağırman, battaniyeye ısırman. Dualar ediniyor ne olur pişman olsun geri dönsün diye ama dönmüyor. Hüzünlü şarkılar hayatının bir parçası olmaya Başlıyor. Ah küçük serçe ah Müslüm baba yaktınız beni..

Sonra sabah kalkmaya bir nedenin yok. Üzgünsün tabi. Arkadaşların bunun farkında ama birde sırf selamlaştığın biri hayırdır biraz gülsene diyorsa durum vahim. güçlü görünmeye çalıyorsun ya, bak olmuyor der gibiler.Geceler uzun oluyor, gözlerin Şiş. Keyif alamıyorsun hiç birşeyden Öylece yaşayıp gidiyorsun. Birde o nasıl acaba oda kötümü iyimi duygusu yokmu? Mahvediyor insanı. Heleki başka biri olabilir mi acaba ihtimali insanı yerle bir ediyor. Birde Arkadaşlarımın boşver, seni hak etmiyor, üzülme demeleri yok mu. Güleyimmi ağlayayım bilemiyorum..

Daha fazla olmadı gideli sevgilim, fazla uzaklaşmış olamazsın. Hala sanki yanımdasın. Hergün sabah uyandığımda mesaj atacakmışsın gibi oluyorum.. Yaram taze, acım büyük. Ben beni tamamlayanı kaybettim, şimdi telefonda "eksik yanım" diye Kayıtlı olan, beni bir zamanlar çok seven birisi için ölüyorum. Hayalet gibiyim. Eski yanımdan bir eser kalmadı. Allah'ım sende affet, gün içinde kaç kere yalan söylüyorum sayamaz oldum. Nasılsın? İyiyim.

Nasıl gidiyor? Süper. Bişey yok Değilmi? Yo herzamanki gibi.
Ama kim bilebilir ki gerçeği? Içim kan ağlıyor dışım Gülüyor. Bazı anlarda yakalanıyorum

ama, derste mesela dalmışım: "Gül sene biraz" diyen oldu. Diyemedim içim gidiyor, içim eriyor be diye..
Sende bana bir kaç şey kaldı sadece, bana o nazar değmesin diye aldığın bileklikler, uzun bitmeyen geceler, iyi hatıralar, sana armağan ettiğim şarkılar, konuştuklarımız, hayalın, kulaklarımda çınlayan sesin, ve kokun... Ah o kokun, unutmaya Korktuğum tek şey..
Son cümlen Hoşçakal oldu, sende Hoşçakal.

Okuduğunuz için çok teşekkür ederim arkadaşlar.. Buda benim hikayem işte, daha fazla olmadı ayrılalı paylaşmak istedim. Siz de aynı durumdaysanız Allah yardımcınız olsun.