Ölünmüyor Mutsuzluktan: Olsa Çoktan Başarmıştım!

İyi geceler KS sakinleri. Bu gece ilk bencemi yazmaya karar verdim. Sürekli içimde yük olan bu ağırlığı anlatma ihtiyacı duydum.

2014'ün başlarıydı. Kış mevsimiydi. Bir parkta görmüştüm onu ilk kez. Uzun boyluydu. Kumraldı ve öyle yakışıklıydı ki, ilk gördüğümde dönüp bir kaç kez daha bakma isteğimi bastıramamıştım.

Konuşmak, sesini duymak, onu daha fazla tanımak istemiştim. Velhasıl o kadar cesur olamadım. Bunun yerine on gün kadar devamlı aynı saatlerde aynı parka gittim. O soğuğa aldırmadan bir kerecik de olsa tekrar görmek için saatlerce bekledim. On gün boyunca rastlayamamıştım. O kadar umutsuzdum ki, belki de uzak bir semtteydi ve yalnızca yolu düşmüştü, belki de hayatım boyunca tekrar göremeyecektim onu.

Ertesi gün son kez gitmeye karar verdim. Yaklaşık üç saat kadar soğukta titredikten sonra tüm kırılmış hayallerimi ayağımla sürüyormuşçasına yavaş yavaş evin yolunu tuttum.

Öylesine derin düşünüyormuşum ki buz tutan bir kaldırımda kaydığım ve yere kapaklandığım anda kendime gelebildim. Acıyla ve şaşkınlıkla doğrulmaya çalışırken bir el uzandı bana doğru ve erkeksi ama yumuşacık bir sesle iyi olup olmadığımı sordu. Sessizce teşekkür edip uzanan ele tutundum. Ve karşımda sokak lambasının vurduğu parlak kumral saçlar, onlara eşlik eden bir çift ela göz belirdi.

Şaşırmıştım. Hayat bana en beklemediğim anda en berrak şeyi vermişti..

Gerçeklikle dolu bir bencemle karşınızdayım. Alacağım tepkilere göre devamını yazacağım. Teşekkürler iyi geceler.