Ayrılık Aşkın Kanun Maddesidir

Merhaba sevgili arkadaşlar;

Herkesin bildiği üzere başlangıçlar olduğu gibi ayrılıklarda insanın doğasının bir tezahürüdür. Kimileri bunu çabuk atlatır, bazıları da tam aksine ilmek ilek bir acıyla. İlmek ilmek bir acıyla atlatanların hayatlarında , davranışlarında bunu görebiliriz ama çabuk atlatanlar aslknda bir nevi maske takarak bunu belli etmemeye çalışırlar özünde içlerine işleyen bir kaç sözle özellkkle yalnız kaldıklarında hesaplaşma içerisinde olurlar.

Aklıma Cem Adrianın bir şarkısının sözleri geldi. " kimse hiçbir zaman hiçkimsenin değildir" Evet ayrılıklarda teselli edecek en en büyük unsur bence ondan öncede hayatın var olduğu ve onsuzda var olacağı gerçeğini düşünmektir. Olayı ilahi bir isyana taşımamakta fayda var çünkü ilahi kudret nasibiniz olmadığı halde ısrarla istediğinizi başka bir suretle sizi sınamak için başka kılıkla karşınıza çıkartır. Bir süre sonra benzerlkklerini görürsünüz ve üzülerek söylemeliyim ki aynı kedere düşmeniz olasıdır fakat ilki kadar acımaz çünkü muhakkaki bir ders çıkartılmıştır.

Köpek gibi seviyorum, uğrunda ölürüm, sen benim her şeyimsin, bir allah bir de sen, sen olmadan asla, soluduğum oksijenimsin ve benzeri gibi sözler bir süre sonra size yol, şu ve elektrik olarak geri gelebilir ki bunu hissetmeye başladığınızda kafanızı sorular silsilesi sarar ve daha dün... şimdi neden.. diye.

Aşkın zehirli oklarından kıçınıza başınıza yediğiniz anda bir sevgi başlar ve o sevgi ne gariptir ki bir çok sevgiyi hatta saygıyı ya azaltır ya da siler. Sizi karnınızda taşıyan ve eziyet çeken annenizi, koruma iç güdüsü ile kol kanat geren babanıza karşı itatsızliğe, asiliğe, aynı kanda olan kardeşlerinizi ötelemenize ve çok sevdiğiniz çocukluk arkadaşlarınızla aranıza mesafe koymanıza yol açar.

Kaza geliyorum demez de olduğu gibi aşk da sessiz sedasız yerleşir kalbe ve şunu asla unutmayın;

Kalpler Allah' in elindedir unutmayın, kulu yaradandan üstün tutmayın, gizli şirke girer ( sınanmanın derecesi artar ve bunu kaldıramayabilirsiniz,

Annenize ve babanıza itatsızlık yapmayın makul ölçüde sevginizi paylaştırın, ayrılacağınızda acı esnasında yine yanınızda sizi teskin edecek olanlar onlar olacakdir, bir pişmanlkk daha yaşamayın,

Körü körüne bağlanmayın biraz mantık olsun ki doğruyu yanlışı ayırt edebileceğinizbir durum olsun,

İlişkinize herkesi dahil etmeyin sakız yapmayın ve her kavgada bir başka dinleyici aramayın sizden her büyük kişi size akıl veremeyebilir çünkü herkes aynı yoldan geçmiştir fakat başka türlü yollarla, yanıltabilirler,

Aşıkken kendizi mutlu ettiğiniz zamanlarda ki aktiviteleri yapmaya devam edin fakat artık ikili düşünmek de zorundaysanız danışıklı olsun yanı bilgi aktarımı yapın, bu eziklik değildir ya da kılıbıklık, saygıyı sevginin önünde tutun!

Dünyada ki en büyük kötülüğü yine insan kendisine yapar, unutmayın ayakta durmanın yolu kendinize iyi davranmaktan geçer, egodan, özentiden, giybetten uzak bir ilişki sürdürmeniz ve ayrılıkta bunu kabullenme becerisi gösterebilmeniz dileğimle...

Saygılarımla... _kahin_