Gerçekleri kabullenişim

Hıçkırarak ağladığını gizlemek için banyoya girip akan suyun altında öylece oturdun mu hiç?

Ben oturdum. Ağladımda. Yaşadıklarıma,yaşayamadıklarıma,gerçekleşmeyecek ya da gerçekleşmesi zor olan hayallerime ağladım. Acıdım kendime. Çirkinliğime, hiçbir şeyi başaramamama, kendimi herkesin gözünde düşürmeme acıdım. 19 yaşındaki bir genç kız gibi görünsemde ruhum ölü benim.

İlk defa bir adamı sevdim, ya da öyle sandım bilmiyorum. O sevemedi ama -miş gibi yaptı. Sonrada bahanelere sığınarak gitti. Biliyorum gelmeyecek birdaha. Sıcak su bedenimden aşağı inerken aynı zamanda ağlıyordum. Gelmeyeceğini kabul ettim önce, sonra neden gittiğine dair sorular belirdi kafamda. En iyi ihtimal beni daha fazla üzmemek için gittiğiydi. En kötüsüde...

Düşünemedim, düşünmek istemedim. Sadece oturup gözlerimi kapattım. Bedenim rahatladı. Uykum gelmeye başlamıştı.Sonsuza kadar öylece kalabilirdim. Elimde bir cam parçası ya da kesici herhangi bir şey olsaydı zevkle bileklerimi kesip akan kanımı izlerdim. Bunu düşündüm gerçekten. O noktaya getirdi beni insanlar.

Ama hayatıma giren hiçkimseyi, hiçbir şeyi suçlayamazdım! Şu anki halimi kendim tasarlamış kendim dizayn etmiştim.

Kimseyi hayatımda kalması için zorlayamazdım. Buna mecbur değildi kimse. Herkesin kendi hayatı vardı. Onun hayatındada herkes vardı ama ben yoktum. Bir tek beni alamadı dünyasına. Sadece ben fazlaydım. O da o fazlalıktan kurtuldu. Ne kadar kolaymış bir insanı silmek, hayatından çıkarmak. Peki ben neden yapamıyorum? Ben neden hayatımdaki fazlalıklardan kurtulamıyorum?

Ne yaparsan yap değiştiremeyeceğin şeyler varmış hayatta. Böyle olması gerekiyormuş demekki dedim. Pes etmek değildi benimki kabul ettim.

Değişmem gerekiyordu belkide. Artık yeni bir ben olmam gerekiyordu. Değişmek o kadar kolay değildi. Biliyordum. Defalarca denedim olmadı. Onun istediği biri olmak için uğraştım. Beni sevmesi için her şeyi yaptım. Sevemedi gitti ve bitti...

Sıcak sudan kaynaklanan buhar banyoyu doldurmuştu. Çıkmam gerekiyordu. Sorunlarımdan kaçarak yaşayamazdım. Onlarla yüzleşmeliydim. Şu an yazdıklarıma ben bile inanmıyorum. Yapamadım güçlü olamadım. Seni özlüyorum şimdi.

Ve aklımdaki tek soru ; Bana dünyanın en büyük acılarını yaşattığın halde, ben seni unutmak istemiyorken, kendime bile vermediğim mutluluğu serdim önüne. Niye unutmak istiyorsun beni?