Hayalini kurduğum masala dönüşen aşk serüvenimin sonu

Geriye kalansa ''an'' kavramında önemi olan dokunuşun canlandırdığı eşyalar. unutmak istemediğin biletini sakladığın müzeler. yardım için aldığın bileklik. iyi bir çocuk olmak şartıyla görebileceğim şirinler. Kalp istiyorum diye alıp kullanmadığı helyum balonları. sinema bilet albümü, ilk ay mektupları...

Önce bir arkadaşlıkla başlar her şey. İçinde bulunduğun zaman durum şartlar seni yakınlaştırır.

Zor durumlarda birlikte olmakla geçen aylarını onda aşkın doğması yavaşlatır.

Sonrasında kendi dünyana onun ki eklenir.

Sen genişleyeceğini sanarken daralırsın.

Yaptığın hareketin, seveceğin insanın kararına, onun aşkını katarak varırsın.

Onun aşkı suçluluğu getirir, başkasını sevebilme düşüncesi bile vicdan azabı çektirir.

Bu sefer sende onun sevgisini seversin.

Nasıl büyüdüğünü ne boyutlara varabileceğini neler yaptırabileceğini görür daha çok seversin.

Sonra karşılıklı bir aşk başlar.

Onun ay dönümü mutlu etme çabaları diye aldığı hediyeler.

Her anı ölümsüz kılacak hatıralar.

Hiç olmadığın kadar kendin olursun.

Görünüşünü dert etmez anı yaşarsın.

Sana imkansız gibi görünen o ilişki kavramı hayatının bütünü oluverir.

Yapmam dediklerini yapar, Kendin’ den geçersin.

Gün gelir kendine katlanamazken ona katlanırsın.

Yine de bilirsin ki onsuz ‘an’ aslında sadece zaman denen o göreceli kavram…

Yaşadıkça yaşar sevdikçe seversin öyle bir seversin ki ''sevgisine layık mıyım?’’ diye düşünürken, ''birden ya ondan daha çok seversem! Benim sevgim böyle artarken onun ki azarlırsa’’ dersin.

Bundan sonrası o hayalini kurup masalına dönüşen varlığınızın sonsuza dek süreceği sanman ve onu kaybetme korkusu ikileminde geçer.

O zaman kadar aklına getirmenin bile kalbini sıkıştırdığı yokluğu daha sen sindiremeden senin hayatın olur.

Sen girdiğiniz sinema biletini kaybedeceğim korkusu yaşarken hayat sana korkunun kendisini gösterir.

Önceleri gözüne batmayan kısa zamanda benimsediğin soğukluk girer aranıza, zaman onu fırtınaya çevirir.

Sevginin zerresini hak etmeyen biri için yaşarken ölürsün.

Allahın üçlediği hakkı kul azaltmaz der sürekli şans verirsin adına hatır der, yaşanmışlık dersin…

Sözler verilir daha verilirken unutulan.

Hep bir umut değil midir bizi ayakta tutan işte sende öyle umut edersin ta ki artık benliğin seni terk edip kendini unutana dek.

Onu her düşündüğünde gözlerindeki yaşlar hazır bekler, durmak bilmez.

Senelere yetecek gözyaşların bir dolunaya sığar.

Dünya yıkılsa sıkmayacağın canın o gün seni terk eder.

Merhametinin sınırı olmayan rabbe yarattığı bir fani yüzünden isyan edersin.

Onu bulabilmek için okuduğun şiirler sırf gülüşü uzun sürsün diye yaptığın türlü şebeklikler...

Aldığın nefes yerine koyduğun hediyelere; sırf daha zor zamanlarda destek versin diye dokunamamak.

Bozulur kokusuyla tek dinleyişte melodisini ezberlediğin, duymak istediğinde çalıştırmaktansa tınısını hatırladığın oyuncak.

Sen bunları düşünürken görürsün daha önemli sorunların olduğunu.

Görürsün ki herkesin nasıl olduğu önemlidir de senin nasıl olduğun sorulmaz

Başkalarının yaşadıkları gerçeküstü hayat şartları ona dert olur ama yanındakinin onun yarattığı gölde boğulduğunu görmez.

Sadece sevgisi vardır onun için birde varlığını sandığı şeyler.

İçine tükürdüğü hayatını görmezde sürekli çabaladığından ilişkiyi rayına sokmaya çalıştığından bahseder.

Birde değiştin sen sözü yok mu?

Sırf ona birşey olacak diye geride bıraktığın çocukluğun,

Annenin söylediği nasihatı kulak arkası ederken,

Nasihattan başka bir şey konuşamadığın telefon konuşmaları…

Sırf zarar görmesin diye söylediğin sözlerle seni gaddarlık, vicdansızlıkla suçlaması.

O tavır koyduğunu sanarken sana aldığın nefesin haram olduğu geceler.

Söylediğin sözün önemi yokken seni merkezine koyduğu dünyasında; küçücük alanda nankörlükle suçlamak..

Söylediği sözü bırak, aldığı nefesin doğruluğundan emin olamazken; kitap yaptığı o yeni beyaz sayfaları bile bile kabullenirsin.

''Her yey'' yerine koyduğun boşlukta hiç bir şey olarak yaşarsın!