Anketler: Aşk İlişkileri

Merhaba arkadaşlar,22 yaşındayım. Üniversite 2. sınıf fizyoterapi öğrencisiyim. Önümüzdeki Şubat 22 yaşıma gireceğim ve bugüne kadar hiç kızarkadaşım olmadı. Hep birilerinden hoşlandım açıldım ama karşılık alamadım ya da açılmaya karar verdiğim kızların sevgilisi olduğunu öğrendim hep. Herkes sahiplenildide bir ben mi kaldım? Özgüvenim yüksektir, pekçok konu hakkında bilgi sahibiyim hatta merak ettiğim her konu hakkında araştırma yapmak benim için büyük zevktir, kızlarla hiçbir sorunum olmadan konuşabiliyorum diksiyonumun iyi olduğunu her zaman söylemişlerdir ayrıca hem kadınlar hemde yaşıtlarım yakışıklı olduğumu söylerler. İçki, kumar vb kötü alışkanlıklarım yok sadece sigara içiyorum oda çok değil. Giyimime de iyi dikkat ederim ve bakımına dikkat eden birisiyim öyleyse neden bu kadar nasipsizim? Yalnızlıktan çok sıkıldım, artık birine aşık olayım ilk kız arkadaşım olduğu gibi ileridede o kızla hayatımı birleştireyim istiyorum ama geç kaldım diye korkuyorum artık ne yapmalıyım. Lisede bu işlere hiç merak salmadım sadece eğitimime odaklandım ama artık cidden bu durum moralimi altüst ediyor, bende artık birilerini sevmek, çiçek almak birine sevgi sözcükleri söyleyip mutlu etmek o kıza sevgilim diyebilmek istiyorum. Sizce geçmi kaldım? Lütfen görüşlerinizle bana yardımcı olun.

Şahsi fikrim kadınların daha fazla aldattığı yönünde zira boşansalar bile nafaka tarzı şeyler ödemiyorlar bu yüzden onlar için bu durum daha basit oluyor üstelik erkeğin eve para getirmek gibi bir sorumluluğu var günde 8 saat evde değil zaten.

Bu durumda arkadaş kalmaya devam eder misiniz, yoksa " bundan umut yok" diyip, arkadaşlığı da bitirir misiniz?

Aşk ismi gibi güzel olsaydı süper olmazmıydı aşkın gerçek anlamda tarifini bilen var mı aramızda?

Ben hep derdim, 30 dan sonra evlencem diye, 30 olunca birini buldum, evlenmeyi düşündüm, sonra hayatımın acısını çektim. Allah'tan yol yakınken ayrıldık. Daha sonra bir buçuk sene kimse girmedi hayatıma, ondan sonra birini buldum. 7 ay takıldık anlaşamadık ayrıldık. Sonra bir yıl yine yalnız kaldım. Sonra Yine geçici biri geldi, bu kısa sürmüştü ama geçti gitti. Sonra bir yıl daha yalnız kaldım. Biri geldi. Oda hayatımı batırdı. Allah'tan hiç nişan söz yüzük yaşamadım kimseyle. Yanliş anlamayın şimdi. Neyse şimdide 7 aydır yalnızım. Ve sevgili bulmak da bile zorlanır oldum. Görücü mörücü diyecek olursa söyliyeyim, bizim memleketin kızları çok şımarıktır, eski şeylere saygı duyup, evlenmezler. İki kere reddedildim zaten. Görücü değil ama teyzem konuştu kızla benim için. Reddettiler yani. Kendi gelsin konuşsun. Kendi konuşmuyorsa, cesur, özgüvenli değildir diyip, baştan savıyorlar. Derken, evlenmeye inancım azaldı. Yalnızlığa da alıştım. Erkek arkadaşlarıma bile küstüm. Bir çoğuyla konuşmuyorum zaten. Yalnızım dostlarım, yalnızım yalnız. Siz ne düşünüyorsunuz peki Kendiniz hakkında? Siz evlenebilecek misiniz peki?

Bu arada İzmir kızları elini sallasa ellisi. Bazen karşı markette çalışan kızları düşünüyorum. Hepsinin konuştuğu var. Bu devirde konuştuğu olmayan kız yok denecek kadar az. Konuştuğu olmayan kızında zaten bir sorunu vardır, normal değildir o 😅

Mutlu olmak için yeter mi?