Yüreğime yakışmadın sen! Onu nasıl unuturum, nasıl unutacağım?

Bazılarımız affetmeye o kadar meyilliyizdir ki aslında!Hatta her insan...Muhtacız belki de hepimiz birilerine inanıp güvenmeye ve bu yüzden de hataları olsa da güvendiklerimizin, belki de sırf tutunabilecek bir dal bulmak uğrun affediveriyoruz onları.Kalbimizi ne kadar kırarlarsa kırsınlar, bir daha yüzlerine bakmamaya yemin etsek de kendi kendimize, bize atılan bir adıma koşarak cevap vermeye o kadar mecburuz ki!..

İçinde bulunduğumuz zor anları atlatmak için güzel yarınlara ihtiyacımız var. Yalan da olsalar tatlı vaatlere..."Bir cefa çekiyorum ama değecek biliyorum." diyebilmek istiyoruz en azından.

Unutmak için bir şeyleri, ya da önemsememek için zorluyoruz kendimizi kimi zamansa. Bu çabadan daha fazlasını, unuttuğuma kendimizi inandırmak için harcıyoruz sonra da. Boş verebilmeyi öğrendiğimizi söylüyoruz etrafımızdakilere.

Hayatımızı tüm eksiklikleriyle kabullenmek gerekir bana kalırsa.Bunu ne kadar yapabildiğimizse tartışılır.Sabah mutlu uyanmak, geceleri mutlu girmek yatağa...Bazen gene doğduğu için güneşi suçlarız, kızarız ona.Bizi ayaklanmaya mecbur ediyor diyedir tepkimiz.Belki de gidecek güzel bir yerimiz yoktur.Kimimizin kalkıp birlikte kahvaltı yapabileceği birileri yoktur.Gidip bir kafe de çift kaşarlı tost yiğip, çay içmeye mahkumdur.Bazı sabahlarsa gülümseyerek uyandırır bizi güneş.Biz de somurtarak değil de gülümseyerek "günaydın" deriz ona.Birlikte kahvaltı yapabileceğimiz, bugün hangi giysimi giysem, hangi çantamı alsam diye sorabileceğimiz birileri vardır yanımızda.Sokağa çıkınca ışığımız her yere vurur.Kedilere, ağaçlara, kaldırımlara-inanması güç- o beton yığınlarına..Her sabah kulağınıza takıp, dış dünyayla bağlarınızı kopardığınız kulaklığınızı bu sabah evde bırakmışsınızdır belki de.Belki de, elinize alıp cebinize geri koymuşsunuzdur.

İnsan iyisiyle kötüsüyle bin bir çeşit şey yaşıyor. Bir nefese kırk sözcük sığdırıyoruz bazen. Bazense saatlerce susuyoruz. Bazen gülmekten yaş geliyor gözlerimizden, bazen ağlamaktan. Kimi zaman diretiyoruz mücadele etmekte, kimi zaman kabul ediyoruz yenildiğimizi. Cesur olamasak da cesur gibi görünmeye çalışıyoruz çoğu zaman hayata. Ve tüm bu yaşadıklarımızın adına da "hayat" diyoruz kısaca...

Ne tuhaf öyle değil mi? Yıllarımızı verip yaşadıklarımızı, beş harfle bir sözcüğe sıkıştırıveriyoruz. Ama hayat bunlardan ibaret değil elbette! Yaradan'a el açmak, birilerine bağlanmak, belki bir ağaç dikmek, belki bir çiçeği sulamak, belki bir kuşa ekmek kırıntıları vermek, hayata şöyle bir göz gezdirip dolu dolu gülümsemek de var...

Belki de o beş harf bunlardan ibarettir?!.Biz her ne kadar "ben" merkezli yaşasak da, bizden başkalarının da nefes aldığını fark etmek ve onu sevmektir belki de.Var oluş sebebini "sevgi" olarak görebilmek...

:( peki nasıl unutucam nasıl :((((

Aşkla ilgili müzik dinlemeyeceksin ya da oradan kaçacaksın. Sürekli çıstak dileyeceksin.Bir ara özlem gelecek O na diyeceksin ki. Bitti hayat devam ediyor. Bende devam edeceğim bundan büyük ders alıyorum. İlerde daha dürüst bana göre birini bulacağımdan eminim ama acil arama gereksinimim de yok ben tek başıma yeterim. Çünkü ben Meltem'im Unutacak olan benim ben neye izin verirsem o olur ne istersem o gerçekleşir hayatımda şimdi istediğim kabul ediyorum hata yaptım onu unutmayı seviyorum hemde acı çekmeden sevgiyle unutuyorum onu O da gittiği yolda mutlu olsun onu serbest bırakıyorum. Benim yolum daha farklı onun çok daha farklı bir şekilde bir araya geldik şimdi onun O olmadığını anladım.

O= EŞ Ruh'un . O kadar yakın frekanstadır ki Bilinçaltın O zanneder. Evlilikler olur boşanılır ama hala içindeki arayışı bitmez insanın. Resimler yapar dağları taşları gezer sanat eserleri yapar ama hala içindeki arayış tüm şiddetiyle devam eder. İşte Tüm dünyadaki arayışımızın sırrı budur. İlerde ayrıntılı paylaşma istiyorum inanmayan inanmasın. Hiç bir kitapta yazmaz tecrübe ile elde edilmiş bilgilerdir.. Biriyle tanıştığınız da zaten o değil mi o mu diye bir his gelir. O değil olduğunu bile bile ilişkiye izin verili NEDEN AY ÇOK yakışıklı demi yakışıklı olunca her şey bitiyor onunda zaman kaybetmesine neden oluyorsunuz sonra onunla yaşadığınız anları hatırlayıp başka erkeklerden aynını yapmasını bekliyorsunuz. Değiştirmeye çalışıyorsunuz beklentiye giriyorsunuz. Ama bazende pembe bulutlarla akraba oluyoruz işte bu zamanda kendimizi gözlemlemeliyiz olaylara dikkat etmeliyiz. Hemen her davranışta ip ucu vardır. Ama biz göremeyiz bazen bazı hatunlar en çok hatunlar da gördüm daha başlamadan senden hoşlandım ama seninle olmaz derler neden artık tecrübe sahibidirler. Ama neden ama neden erkek bunu sorar o daha yolun başındadır hatunun zaman kaybedecek hali yoktur artık filtre devrededir. İşte bu hatunlardan lazım bu siteye de çok ilginç olaylar yaşayanlar da var anlatırlarsa hepimiz bu ilk yaradılışımızdan itibaren arayışımızın inceliklerini öğrenip daha az azman kaybı daha az kalp kırıklığıyla bulmaya çalışırız aslında yanlış kelime kullandım aramakla olmuyor zamanı gelince birbirinizi öyle bir buluyorsunuz ki konuşmaya bile gerek kalmayacak aşk tutulma gibi bir şey değil sadece O dur sadece bilirsiniz ve bir daha ayrı kalmak istemezsiniz oda hep yanınıza gelmek ister sürekli onu düşünürsünüz AŞK değil altını çiziyorum KILDAN ince olan bu çizgiyi ayırt etmek işte sorun tamda burada.