Öz abimle iki yabancıyız..

birbirimizi severiz ama bunu hiç bir şekilde göstermeyiz yani ne sarılarak öperek ne de sözlerle belirtmiyoruz..çocukken çok farklıydı; o benim ilk arkadaşım(aramızda 2 yaş var), ilk kavga ettiğim kişi, beni ilk kurtaran-ilk kurtardığım kişi, beni ağlatan ilk erkek, durumuna üzülüp ağladığım ilk erkek-benim için ağlayan belki de tek erkek..galiba ne kadar yazsam da bitmez.. ergenlik dönemlerine kadar her şey güzeldi..sonrası.. beni döven ilk erkek! bir sürü ilaç içip göz dağı vermeye çalıştığım ilk erkek, devamlı suçlayan ilk erkek, hakaretler eden ilk erkek...ve ben hep susmak zorunda kaldım, susturuldum çünkü susmazsam duvarda fotkopilerim çıkıyordu... ergenlik bitti abim daha uysal olmaya başladı.. aslın'da sakladığı merhameti daha belirgindi ama..yaşananlar,yaşadıklarımız bizi affetmedi..aramızdaki derin mesafelerle birlikte, arkadaş çevremiz değişmişti, paylaşımlarımız neredeyse 0dı ve haliyle biz çoktan iki yabancıydık...şimdi ikimizde yetişkiniz ve abim sözlü..hediyeler içinde yüzüyorum yani sevgi göstergesi sadece maddi! ma yapmadığı şeyi benden bekliyor..sözlüsüyle arkadaş olmam için! aynı ortama sokmaya çalışıyor, bazen gezmeye gittiklerinde beni de çağırıyor ısınmamız için..ama öyle tuhaf ki onun o sıcaklığına ben hasretken nişanlısının arkadaşları ve kendi bayan arkadaşları bol bol görüyor ve hep görmüşler... bakıyorum yediremiyorum, onlarla şakalaşıyor bana gelince "sen soğuksun ne olurdu az sıcak kanlı olsan" diyor..biz sanki arkadaş mışız gibi!biz ne kardeşiz oysa ne de arkadaş..keşke beni anlayabilseydi.. ben hayatım boyunca bir defa bile bir erkeği sevmedim, aşık olmadım! keşke hiçbir erkeğe neden bağlanamadığımı, ilk aşkım tarafından terk edilmemi birisi anlayabilseydi..lütfen ilk arkadaşınızı kimseye değişmeyin..