Sizi istemeyen birinin peşini ne zaman bırakırsınız?

Hayır, onun beni sevdiğine inanmadım. Bana şans verdi sırf onu seviyorum diye. Ama ben nankörce davranarak onunla ilgili şüpheler duydum, kavga ettim sürekli. Kendimi çok kastığım ve ona kaptırdığım için dürüst ve samimi davranamadım.

Ben hayatım boyunca hiç kimseyi arkasından harçerlemedim. Ruhen veya fiziken sevdiğim insanı onu her an düşünürken aldatmam imkansız.

Sanmıyorum ya. Ben en başta onu art niyetli bir düşman olarak gördüm içten içe. Zaten kendisi de çok kıskanç ve şüpheci bir insandı karakteristik olarak. Bu tavırları zaten beni iyiden iyiye şüphelerimi arttırdı.

Şuana kadar gördüğüm en iyi niyetli kızdı kendisi. Ben onun kadar cefakar ve iyi biri olduğumu zannetmiyorum. Onu hak edecek kadar iyi meziyetlerim olduğunu da sanmıyorum.

Kendisini seven ve onu hayatı süresince üzmeyecek birini bulsun. Bu hareketi bile benim için kafi mutluluk sebebi olacaktır mutlaka.

Devam ederim, çünkü bunları yaşadım.

Kız başkasıyla nişanlanana kadar devam etmiştim.

Kız benimleyken her oğlanla konuşmuş, masum olmadığını kendisi kabul etmişti. Bir gün bir baktım tekmeyi bastı, aldattı ve gitti.

Haklısın arkadaşım, kurtuldum aslında. Ama, insan bir anı biriktiriyor, alışıyor ve güveniyor ya.. Ne kadar gerçek olsa da kötü durumlar, insan konduramıyor. Şu an hiçbir duygum yok ama.

Öyle bir insan olduğunu pek düşünmüyorum. Daha doğrusu beni bulacağını düşünmüyorum ya da ben onu bulamayacağım. Önce kayıp olan kendimi bulup çıkarmam lazım galiba. Bulasım da yok

Bekleyerek nereye varacağımızı bilmiyorum ama benim inancım sönüp yanan bir inanç. Bazı insanları görüyorum ki öyle mutlular. Sahte mi gerçek mi? Anlamıyorum. Ama o sahtelik içinde yaşamak yerine yalnızlığı yeğliyorum. Kendi benliğimle baş başa kalmayı tercih ediyorum en çok da. Çünkü kimse yalnız değildir. Olumlu düşünüyorum her zaman, sorunlara sorun gözüyle bakmadım.

Zaten sevmek en önemlisi değil midir? Sevdikten sonra sevilmek istersin, sevgi dediğimiz duygu insanın başkasında tutunmak istediği bir daldır esasen. O dalın yanına başka bir dal olarak yerleşerek bir ağaç olabilmektir. O ağacı beraber sulamak ve yeşerdiğini, büyüdüğünü beraberce görebilmektir. Toprağa sımsıkı bağlı oldukları gibi birbirlerine de sarmaşık çıkarıp sarılmalarıdır. Doğa bile bunu becerirken insanların becerememesi ne tuhaf? Bizim de bir döngümüz olmasına rağmen, o döngüyü yitirdik galiba. İnsanların ruhunda nükleer atılmış bir doğa görünümü var.

Benden de aldılar galiba o kalbi, bilmiyorum ki. Ama, kimsenin almasına izin vermemeliyiz, hak etmeyen insanlara hele ki. Karşıdaki insanın bizi sevdirebilmesiyle alakalı bence. Yani sevgi, sence bizim karşıdakine karşı hissettiklerimiz midir yoksa karşıdakinin bizde hissettirebildikleri midir? Bu soruya cevabı verdiğimiz takdirde bir yol katedebiliriz aslında bakarsan. Bence, sevgiye inancımız sarsılmış. Sağlam temeller atılması lazım.

Aşk ve sevgi aynı kavramlar esasen. Aşık olduğun zaman ilk olarak sana olan tutku oluyor, ama herkes durduk yer hislerin bitmesini savunuyor mesela. Bunun yanlış olduğuna inanıyorum ben. Sevgi, ömür boyu sürebilen bir duygudur. Birisine bağlılık hissetmek, onun düşüncelerine ve karakterine saygı duyup, hayranlık duymak ve ona bir ömür katlanmaktır. Bilimsel olarak aşık oluyor insanlar, sadece çekim. Dış görünüş. Ama, aşk manevidir, ruhsallıktır, mecazdır. Fedakar olmadıktan sonra o aşkın, ömür boyu sadece dış görünüşe bakarak yaşayamazsın bir insanı.

Bazen bir gülüş, bir düşünce, bir an, bir mimik. Hepsi doğru, ruhlar birbirini okuyabiliyor. Yani, karakterlerimiz birbirimize baktığımızda hissedebiliyoruz. Ama, bazı insanları tanıyamıyoruz, onların da olmak istedikleri karakterlere bürünüp, maskeler takmlarından dolayı anlayamıyoruz. Hep konduramıyoruz çünkü. Ama, tarafsız bakmayı öğrenmek gerek. Kendimize de dışarıdan bir göz ile bakabilmemiz gerek ki, başkalarının da nasıl göründüğü hakkında yorum yapabilelim. Aşk olmadan sevgiye geçiş olmaz, ama sevgi aşkı görmezden gelebilir.

Aşk, dizilerdeki ve filmlerdeki kadar güzel olmuyor maalesef. En azından günümüz şartlarına bakarsak... Bu iki insanın karşılaşmasının şansı ve o iki insanın sevgiye nasıl baktığıyla ilgilidir esasen. Diziler ve filmler sadece bizi aşık etmeye itiyor, biz de aşk sandığımız birçok hissi yanlış değerlendiriyoruz. Aşkı beklemek, hissetmek ve karşıdakine hissettirmek gerekir. Umudun her zaman bizimle olduğunu unutmayalım, unutursak bizimle olmaz. Bizimle var olması için bir unsurun, bizim de onunla var olmamız gereklidir.

Selvi boylum al yazmalımı izlediğin zaman sana kazandırdığı unsurlar neler oldu?

Denk geldiğ zaman izlediğim eski Türk filmleri arasındaydı. Eski Türk filmi izleyen nostaljik insanlar pek kalmadı. Sevgi, maneviyattan gelir. Aşka kapılmak, diğer insanlar gibi sıradanlaştırır herkesi. Aşktan sonra sevgiye dönüştüremiyorsak eğer duygumuzu, bu karşıdaki insana en büyük ihanet olur, haksızlık olur. Sevgimizi tam olarak karşı tarafa verdiğimiz zaman, ondan karşılık beklemeden bunu ömür boyu saklamalıyız. Pamuklara sararak, sarılarak. Onu korumak için uğraşmazsak da bizim için önemini yitirir.

Teşekkür ederim en iyi görüş için.