Şiir yazan adamlar üzer mi?

Eskiden şiir örülmüş saçlarım vardı,
Sen salık severdin,
Uzun olmalıydı mısra mısra,
Ve ben gittiğinden beş ay sonra, kestim saçlarımı cümle cümle,
Sahi sen hiç yitirdin mi duygularını hece hece..
--------------
Tıpkı erkeklerin ardından şiir eskiten kadınlar gibi..

Bir adam düşünün,
Gülüşüyle dünyamı aydınlatan,
Gamzelerine şiir yazdığım,
Kirpiklerinden yüreğine düştüğüm..

Bir kadın düşünün,
Adamın yüreğine vurgun,
Söylediği sözlere yorgun,
Gittiği yollara küskün,
Gitme sebebine sorgun,

Umutlar içinde beklemekten sıkılan bir hayat,
Bedene isyan eden bir ruh,
Düşüncelere dalan bir yürek ,
Akla ihanet eden bir kafa..

Şu son zamanlarda ruh halinden müebbette,
Biraz hasta, biraz dengesiz,
Kafalar güzel , kafalar bozuk ,

Umutları ile beraber saçlarını kakül kesmiş,
Beklemek üzerine ihtisas yapıp mantığı arka kenara itmiş,
Suskunluk maskesi giyip içerisinde çığlıkları yükseltmiş,
Gökkuşağı kana bulanmış yaralı bir kadın düşünün...

Sonra nemi olmuş?

Olmuyorsa zorlama demiş adam, Kadında geceye küsmüş,
şiire aşık olmuş..
Şiirler kanatmış onun yüzünden, şimdilerde müebbet yemiş misali, adam ise faili meçhullerde...

İyi madem :)

Güvenme meselesi değil, çapkın oldukları belli bizatihi sebebini sormak istedim

Ne de güzel dedin ama nazım aşık Olmaya aşık bir adamdı..

Nazım gurbet çekmiş bir adamdı sürekli uzaktaydı, nazım belki çok kere aşık olduğunu sandı ama hiç biri Nazım'ın pıraye'si edemedi. Bakıldığında nazım için pıraye bir yana diğerleri bir yanaydı..

Bende aynı konuda hemfikirim

Şiir hüznün ardından gelir zaten, mutlu insanlar yazmaz..

Herkes üzer, şiir yazan adamlar üzüldükleri yerden kırar karşı tarafı..

Üzülen insanların daha çok üzmemelerini bekliyoruz belkide..

Ya tabiki öyle ama şiir yazan erkeklerde sanki bu daha çok var, ya da ben daha çok öylelerını mi gördüm bilmiyorum

Omzumuzda taşımış olduğumuz kırgınlıkları, içimizden def etme adına belkide yazıyoruz..