Elleriyle seni öldüren birisine neden izin verirsin; sana asla kıymaz diye mi yoksa çok sevdiğinden mi?, insan sevdiğine kıyar mı?

Belki bunlar hep fazla sevmekten :) Fazla sevmek hem sevene hem sevilene zarar veriyor sanki hiç istemeden olsa da. Bazen koruyayım dersin, ama koruma şeklin, korurken mahrum bıraktıkların daha çok acı verir korumamış olsan çekeceği acıya kıyasla. Duyguların şiddeti insanı nasıl girdiğini anlamadığı yollara sokuyor. Lakin aşk da şiddetli olmayan duygularla olmuyor. Naif bir sevgiden bahsederdi sevdiğim. Benim hayalini kurduğum da öyle bir şeydi. Acıtmadan, yormadan, istikrarlı bir şekilde sevmek ve sevilmek.. Ama sanıyorum aşk böyle bir şey değil. Göze alacaksın acısını da, kederini de, sevincini de eğer dalıyorsan aşka. Uçlarda yaşamayı göz alacaksın. Ya çok mutlu, kanatlanıp uçacak kadar ya çok kederli, şuraya bir mezar kazsam da içine girsem diyecek kadar. Uçlarda yaşamayı göze alamayan aşka dalmaya hiç kalkışmamalı galiba. Birazcık çılgınlık yani :) Ya uçacaksın ya çakılacaksın. Uçmak ihtimalinin güzelliği cesaret ettiriyor işte anca. Bu cesaretimi hiç kaybetmemeyi diliyorum. Seven insan kıyamaz diyoruz ama işte bazen bize kıymak gibi gelen daha büyük üzüntülere engel oluyor olabilir. Kıyıyorsa da o sevgili kıysın, sonra gelsin bir gün o yarayı öpüp iyileştirsin. Yaram yarimdir, yarim yaramdır.. Her yara açan bir gün gelip öpüp iyileştirmez ama. Bunun ayrımını iyi yapmak lazım. Bile isteye kendi menfaatine açılan yaralardan bahsetmiyoruz burada. O yarayı açan iyileştirmez de iyileştiremez de. Bir başkası da iyileştiremez o yarayı. Onu anca yaralı kendisi iyileştirecek, saracak yaralarını, unutacak acılarını, sıfırlayacak kendini, ondan sonra baştan başlayacak. Her bitiş bir başlangıç ne de olsa..

Şöyle ki... Yapacağına ihtimal versen göz yummazsın. Yapmaz diyerek izin verirsin ve o yapar. Belki tekrar yapmaz dedikçe izin verirsin. O yapmaya doymaz sen ölmeye.