Ölümüne sevdiniz mi hiç?

Sevdim. Lakin ölmedim.
Severken sahici ellerle sarıldım, sahici gözlerle baktım ve bundan sonraki hayatım bu, burada, böyle.. dedim. Ama bazen her ne kadar çaba gösterip inansanda zamanla izahı mümkün olmayan acılar biriktirdikçe anlıyorsun ki insan bazen tek kişidir. Hatta yapayalnız. Sen üzülmeyelim demiyorum beraber üzülelim diyorsun. O yinede yalnız üzülüp, üzüldüğünde bilerek ve isteyerek kalbine saplıyor hep. Ve sen sevdiģin için ne kadar seven sevdiģine böyle mi olur desen dahi affediyorsun, affediyorsun.. Bina da burada enkaza dönüşüyor işte. Sen verdikçe o senin verdiklerini hak sayıyor. Daha çok bencilleşiyor. Halbuki mendil satar yinede bakardım bu kente. olsaydı içinde.

Allah-u Teala der ki;
Kimi benden çok seversen onu senden alırım”…. Ve ekler: “Onsuz yaşayamam” deme, seni onsuz da yaşatırım...

Ne guzel demis Mevlana Hazretler;
En garibi de budur ya “Öldüm” der, yine de “yaşarsın"...