O beklediğimiz mesajda kişide hiç gelmeyecek !! Neden beklemekten ve hala umut beslemekten yorulmuyoruz?

Yazmayacağını bal gibi bile bile neden umudumuzu bir türlü kaybedemiyoruz? Kaybetsek en azından üzülmeyiz. Umutlanıp umutlanıp yazmadığını görünce insanın kalbine birşey saplanıyor...

Sayısız sefer taviz verip kendimden ilk ben yazdım. Ve sonradan dank etti neden bu kadar üstüne düşüyorum ki diye. Hani değer veren değersiz olurmuş ya. Birazda benim değerim olsun ilk düşünen o olsun dedim. Onca zamandır ne ben yazıyorum ne de o yazıyor. Hiç aklına gelmiyorum belli ki. İlk önce sinirliydim, sonra üzülmeye başladım ve şimdi ağzıma geleni saymak istiyorum. Bağırıp çağırmak istiyorum. Bunları yaparken bile deli gibi yazmasını istiyorum. Ve bunları yazarken bile tek kelimesiyle bulutların üzerinde uçacağımı da... Öfke ve sevgiyi aynı zamanda bana hissettirebilen tek insan oldu. Ve eğer ki yazsaydı öfkemi anında unutturabilen tek insan da olurdu...

Size de böyle hissettiren oldu mu?