Özlemek İyi bir şeymi ?

özlemek duyguların en boktan olanı sanırım. çünkü çaresi yok bunun. bir sarılma, bir öpücük, bir dokunuş… hiçbirisi yetmez. yetseydi, her defasında tekrar tekrar özlemezdik. özleyince içimiz burkulmazdı. tarifini yapamayacağımız bir şey olmazdı özlemek. nasıl anlatırsın ki bir insana onu nasıl özlediğini, ne kadar özlediğini? anneyi babayı, arkadaşı, kaybettiğiniz birisini özlemek ve sevgiliyi özlemenin tadı çok farklı.

anne, baba, kardeş vs alışılmıştır onlara, alışmışlıktan özlenirler belki. arkadaşımızı özlediğimizdeyse acımaz içimizde bir yerler. özleriz, sonra daha çok daha çok özlemeyiz. öyle bir an gelir, aklınızdan çıkıverir.

sevgili… tarifi mümkün olmayan özlemin duyulduğu insan. hiç geçmez onu özlemenin tadı. kimine göre alışkanlıktır bu. ama öyle değil. nasıl alışkanlık olur ki bu? hayatımızın bir döneminde dahil olan bir kimse. hiç tanımıyoruz. arkadaş olarak girdi belki hayatımıza sonra değişti, karıştı işler. arkadaşa olan gibi geçmez ona olan özlem. ya da tatmin olamazsınız yanında günlerce, aylarca dursanız bile.hep daha fazlasını istersiniz. tanıttığı kadar tanıdığınız bir yabancıyı bu denli özlemek nasılda mantığa aykırı geliyor. nasılda saçma oluyor düşününce. özlemek değil saçma olan. aslında tanımadığınız ama hayatınızın merkezine yerleşen bir yabancıyı çok özlemek saçmalık. olsun. hangimiz hep mantıklı davranıyoruz ki?

hiç gelmeyecek birisini özlemek bazen neyi özlediğini bile bilememektir.. Ama geleceğini biliyorsanda bir nevi bile bile insanın kendine eziyet etmesidir... :)