Neden herkes beni evlendirmek istiyor?

Bende evlenmek istemiyorum. Yok, dayim olucak adam diyorki bana, " yok sen evi guzel temizlemesen, kocan seni dover", sonra annnenem, " ev isleriyle iyi degilsen, kimse seni almaz", sanki pazardan mal aliyor millet... "Yok kilolu isen, Istemezler", kucuklukden beri evlenme muhabbeti, yere oturma "bebegin olmaz"... Yok gunese cikma, cok kara olursan istemezler.. Ya ben orta boy teyzelere bakiyorum da hic mutlu gorunmuyorlar, hep kocalarini altan alip eziliyorlar, yok kaynana hizmetci gibi kulanyor gelinlerini ( anadolu stil) ...
Evlilik'de kadin ev ile mesgul, ev temizle, cocuk dogur, ( Doguramiyorsan kadin degilsin) evi super sekile temizleyemiyorsan kadin degilsin, yok efendim hamaratli degilsen kadin degilsin, su bu vs vs vs

Benim ne sevgilim oldu nede birsey yasadim, ne de istiyorum, hepsi yalan dolan itici ve mutsuzlugun sonucu dur.. Evet yalnizlik allaha mahsustur.. Bir zamanlar baskalarina bakinca, kendini onlarin yerinde koymak istersin, ama kapanmis kapilari arkasinda ne oldugunu bilemiyorsun, gercekden mutsuzlar..

kocalari sevmiyor diye sevdigi yemekleri bile yemiyorlar ( evde yapmiyorlar), yok kocasi kilo aldin dedi, yok kocasi bebek yap diye zorluyor su bu blah blah blah vs vs etc etc

sonra evlenmesen de ailen sIkyor, onlardan kacmak ve serbest olmak icin de evlenmeyi dusunuyorsun ama evlenmek de ayni.. Dost/cok iyi arkadas ayni zamanda es olan koca gormedim cevremde... yani esi ile cok yakin arkadas gormedim... sonuc = umitsizlik..

Yani ben de evlenmek istemem.. Kendimi de o umite getirmem, o yuzden sevgili de yapmam, kimseye de ilismem.

:) bende ne evlenmek istiyorum ne sevgili olmak, aramızdaki tek fark benim önceden de sevgilim olmadı :)) aile çevre vs, tepkiler olaylar çok benziyor, hayat bekar olanlara çok işkenceli, evli olanlara da öyle , o zaman ne biçim bu hayat diyorum, bazen diyorlar komşunun kızını kaynanası evden atmış, bazısı diyor kocası dövmüş, annem diyor hamarat olmazsan eşin ayrılır, resmen psiklojik baskı, zaten kaynana diyen kızlara da kıl oluyorum, anne demiyorlar kaynana,
zaten evlilik, kaynana, koca denilince ürperiyorum, sanki işkencenin binbir yöntemi adlı bir kitabı okuyor gibi... evlilik madem kötü evde kalayım diyorum ona da yok olmaz diyorlar, sevgili olanların eli işte gözü oynaşta diyeceğim ama ikiside oynaşta tövbe... o da çözüm değil, dırdır çekiyoruz sürekli etrafta konuşanlar, sokaktan geçen teyzeler bile evlimisin bekar mı diye soruyor bu nasıl hayat