Çocukken yaşanan travmalar insanı gelecek yaşamında ne kadar etkiler?

ailem ayıpcı bir aileydi yani ne söylesem patavatsızlık oluyordu ama ne söylesem ..gelip ban çatıyorlardı ..sonra erkek arkadaşın olursa babam "seni okuldan alırım" diye korkuttu ve doğru düzgün bir sevgilim hiç olmadı artık birinden hoşlanma duygum yokoldu sayelerinde dışarı arkadaşlarımla çıkıp gezdiğimde babam tarafından o*spu damgası yerdim hatta telefon açıp "nereye gittiysen orda kal gelme" derdi annem geç kalınca feci sinirlenirdi ... sonra babam okadar sindirdiki beni bişey sorunca bağırarak üstüne yürümüye başlardı ne sorsan ama bide herif 2 kuruşla zengin olacağını sanan bir adam anlarsınya okulda kebap günleri yaparlardı almayan tek ben olurdum korkardım babam belki vermez para diye hani bunuda söyleyince "ne kebap günü sen neden bahsediyon vermem ben para filan banane diye üstüme yürüyceğini zannedip istemekten korkardım ..sonra o şımarık kuzenim hemde benden küçük babama gidip beni şikayet ederdi suçum olmazdı çoğu zaman ama babam şımarık küçük bir velet yüzünden bana saldırırdı şimdi onlar küçüklükte kaldı ama babamdanda o kuzenimden de hala nefret ediyorum ..gördüğün gibi herşeyim suçtu ..hepsine teşekkürler beni şimdi evde oturan sosyofobik ,anxiety hastası biri yaptılar şimdide ne diyorlar biliyormusun özellikle babam "yeter artık hiç evden çıkmıyorsun"," neden hayattan vazgeçtin", " neden hiç konuşmuyorsun", " evde oturma çık arkadaşlarınla gez "(arkadaş kaldıda sanki) ...gibi sözlerle karşılaştım lan babam bana iftira etmişti lise 1 deyken"bunu oğlanlarla kafede gördüm oğlanların kucağında oturuyodu" diye işte bu olay babamın gerçek yüzünü görmeme neden oldu ve asıl nefretimi bu olay ortaya çıkardı kafe denen şeyi ben daha görmemiştim bile ozaman 14 tüm ya şimdi hatırlatıyorum ama inkar ediyor o öyle bişey dememiş miş "bunların hepsi bende tabikide travma yarattı bide akraba çevresinden kimse beni biyere çağırmaz ailemde suçlusu ben olurum çağırmıycaklar sen gidicen zaten diye saçmalıyorlar hadi ya herkesin evini tek tek gezip tek tek arayı bir beni aramazlar ama gitmiyo diye suçlusu ben olurum tek isteğim şu ülkeden gitmek abd ingiltere isveç danimarka abd kanada bunların birinde hayatımı kurmak istiyorum

İlkokulda özel bir okula gitmiştim, okul çok hırslıydı. Özellikle benim öğretmenim. Aşırı baskıcı, somurtkan ve diktatör bir adamdı. Her şeyi tamamen kusursuz yapmamı istiyordu. Asla 100den aşağı olmayacak testler, yazılılar, ödevler, projeler... tam uyumlu, uysal, başarılı öğrenci karakteri çizmem. Sabah 5te kalkar gece yarısına kadar okul ve okul sonrası çalışmalarımı yapardım. Haftasonlarım da tamamıyla çalışma ile geçerdi. Tüm yaz aylarını dolduracak sorumluluklar verirdi. İstediğini başaramayan arkadaşlarıma ağır hararetler, aşağılamalar, dayaklar uygulardı. Onları öyle görüp kımıldayamamak ve sıradakinin ben olabileceğimi bilmek beni dehşete düşürürdü. En kötüsü de ailelerin bunu bilip disiplin diye onaylamalarıydı. Bu yüzden içinekapanık, özgüvensiz, korkak, mükemmeliyet takıntılı biri olmuştum.

2. sınıftayken ders saatlerinde bale kursu başlamıştı, ben de sırf o öldürücü baskıdan kaçmak için yazıldım. Haftada iki gün balerin ve balet ile çalışıyorduk, sonra balet benim çok yetenekli olduğumu söyleyip her gün beni etütte çalıştırmayı önerdi, tabi öğretmenimden kaçmak için kabul ettim. Her gün bir saat bale salonunda bana cinsel taciz uygulardı ve ben bunun ne olduğunu bilmediğimden, öğretmenimin baskısından korktuğumdan ve sindiğimden kimseye anlatamadım. 3 sene öyle devam etti. Sonra aileme o okuldan ayrılmak istediğimi haykırdım ve okul değiştirdim. Ama bu deneyim kişiliğimi oldukça etkiledi. Okullardan, öğretmenlerden, sosyal etkinliklerden nefret ettim ve erkeklerle aramda hep mesafe oldu, cinsellik konusu iğrenç geldi.

Ama zamanla tanıdığım insanlar, yaşadığım tecrübeler, kendi çabalarım ile özgüven, sosyallik, cesaret ve güven kazandım. Huzur buldum. Kendine ve hayata olan inancını yitirme, kendini olduğun gibi kabul et, sev ve kendini geliştirmek, travmalarını atlatmak için çabala. Umut hep var...