Birini sevmek için illaha da tanımak mı gerekir? Tanımadığınız birini hiç sevdiniz mi?

sorsa nedenini, ne ara olup bittiğini verecek cevabın olmasa ama her gece dökecek göz yaşı bulsan bile tanımak mı gerekir?

öyle biri olmadığına eminim, eğer saydıklarınsa. onun da kendi acısı var işte kapatamadığı. ama tanımaktan kastım konuşması, huyu suyu ne bileyim. ne zaman bir insanı gerçekten tanıyorum diyebilirsin ki?

öyle biri olsaydı elbette soğurdum lakin saydıklarınıza dahil değil. aşka olan bakışını, yaşadıklarını biliyorum. karakterden kastım bunlar değil. aldatabilecek bir erkek değil. övmek için söylemiyorum bunları. yani tanımak o anlamda tanımak dğeil.

keşke tanısam da soğusam diyorum, böyle nötr bir durumun tam ortasındayım inan bana. ne pozitif ne negatif bir adım bir tepki var. tamamen boşluktayım.

aslında onunla konuşmak istediğimi söyleyerek büyük bir adım attım. zira konuşmak istediğim bir konu yoktu ortada. sebepler, bahaneler yaratmaya çalıştım. o ilk başta burada konuşalım demişti şu sıralar gerçekten yoğunum dedi. böyle yersiz yalanları olur ama gerçekten meşgul. yani o niyetle söyledi veya söylemedi ama şu an gerçekten meşgul. Sonra ne konu hakkında olduğunu da sordu, ben baya gizemli cevaplar verdim. En son haber vereceğini söyledi ve o hafta içinde onunla bir etkinlikte karşılaştık. Gizemli bakışlar falan.. pek belli etmedi ama hissettim. Belki de hissetmek istedim kendiliğinden mi bilmem. Herkes aşağıya indi koridorda benimle birlikte çok az kişi kaldı ve 2 adım ötemde o. beklediğni hissettim ancak hiçbir şey yapamadım adım atamadım. bana sorsa konuşacağım şeyi ne söyleyecektim? o da gitti..

Şimdilik bekleyeceğim. Bu ne kadar sürecek bilemiyorum ama bekleyeceğim. Bekleyebildiğim kadar, cesaret edebileceğim güne kadar, bana ait olmayan bir şeyi kaybetmeyeceğime kendimi ikna edene kadar, öfkeden kudurana, ondan uzaklaşmaya yaklaşana kadar bekleyeceğim. şu an gerçekten diken üstündeyim, en ufak bir lafı belki beni tepetaklak edebilir. Sonuçta çok önemli mi konuşacağım şeyler? Onunla aslında kavga etmiştik ve inan o kadar saçma bir konuydu ki. twitterda falan takibi kaldırdık sonra ben tekrar takip ettim ilerleyen aylarda. ama muhtemelen görmemiştir. kendimi kötü hissettiğim bir gün mesaj attım. nasılsın? dedim. birilerinin iyi olduğunu bilmeye ihtiyacım var, eğer birileri iyiyse belki ben de iyi olablirim dedim. birkaç cümle yazdı sonra tekrar cevap alamadım. 3 ay geçti bir anda takip etti beni. nasılsın sorusu onu bu denli etkilemiş olabilir mi ki?

3,5 yıllık ilişkisini üzerinden atmaya çalışan bir adam nasıl etkilensin ki? Belki boşluktur sadece.. O günden sonra ne düşündü bilmiyorum ama yazdığım bir tweeti beğenince sorun olmadığını düşündüm. Sadece şu an her şey fazla nötr. Olumlu olumsuz hiçbir mesaj alamıyorum ondan.

Umarım o yolun sonunda bir şeyler olur. Belki de olmayacak şeyleri oldurmaya çalışıyorumdur, belki de kaderimde yoktur.

çaba somut bir şeyler mi getirmeli beraberinde bilemiyorum. diyorum eğer hayatımda olması gereken bir insan olsaydı hayatımdan bu kadar acı hissettirerek geçer miydi? hayatımızda olan insanlar bizler fark etmeden hayatımıza girmemişler midir? ayeti hatırlatman hoşuma gitti ama bazen gerçekten olmayacak şeyler var hayatımızda. o o kadar imkansız geliyor ki, yanımda olduğu hayalini bile kuramıyorum.