Aşk tene mi, yoksa kalbe mi dokunmaktır?

Hepsi birden.
İnsanlar aşkı sıradan hale getiriyorlar. 2 Haftadır görüştükleri kişiye "aşkım" diye hitap edecek kadar ucuz hale getirdikleri için aşkın tanımını bozuyorlar. Bir çoğu aşkın kenarından bile geçmiyorlar halbuki. Aşk çok özel bir histir. Yoğundur. İnsanı farklı bir ruh haline taşır. Eşsizdir ki başka bir duyguyla karşılaştırmak mümkün olmaz.
Aşk ortaya çıktığında hem akla hem kalbe hem bedene hem de ruha hitap eder. Aklınıza ne geliyorsa. Hepsine ve her şeye. Hiç bir kısmı es geçmez. İnsan sevdiği kişinin adını kalbine yazar, onun bedenini hissetmek ister, ruhunda sesinin yankıladığını fark eder. Aklı fikri ondadır. Aşk böyle bir şeydir. O yüzden sorunuzda ki seçim geçersizdir. Ya heptir ya hiçtir. Bahsettiklerimden birisi eksik olursa tekerleği eksik bir araba gibi olur. İlerlemez hatta yıkılır.

Aşk, kalbe dokunmadır. Kalbe dokunan aşk yoğunlaşır ve uzun erimli bir ilişkinin kapısını aralar. Gerçekten seviyor ve beklentisiz olarak ilgisi var ise bu durum ister istemez kalıcı aşka dönüşür. Benim için aşk, sevdiğini gördüğünde mutlu olduğunuzu, huzur ve güven duygusunu sonuna kadar hissettiğiniz; karşı taraftan da aynı enerjiyi aldığınız çok özel bir duygudur. Doğru insan ile beklentisiz sevgi ve biraz da empati oldu mu, aşk kalbe çok güzel dokunuyor. Aşkın tene dokunması yoğun aşktan sonra spontan gelişmesi gereken bir duygudur benim için.