Tesadüfen karşılaşmak istediğiniz, çok sevdiğiniz biri oldu mu?

Ne kadar güzel yazdınız böyle. Başka bir insanla dünyanın bir ucunda karşılamak çok daha kolay değil mi? Ama bu tesadüfleri insan nasıl yaratır, ne zaman nerede olduğunu bilmeden? Karşısına çıkıp "ben geldim" diyebilme hakkım var mıdır? Arkadaşım dahi olmayan bir insanın karşısına ne diyerek çıkacağım? Onu aramakla bulabilir miyim? Yanına gitmem için bir şansım vardı aslında benim. Aynı semtte farklı yerlerdeydik ama nerede olduğunu bildiğim halde gidemedim. Ayaklarım geri geri gitti ama eve geri döndüm. Bir daha böyle bir fırsat gelmez herhalde. Sarılmayı bu kadar istediğim halde yanına gidememek, onun olduğu yere kendimi ait hissetmemek çok kötü.

Zamanında bana göz kırpan o işaretler sessizliğe gömülmüş gibi. O kadar umutsuz vakayım ki. Kendimi, rabbim demek ki karşıma çıkmasını istemiyor düşünceleriyle tatmin etmeye çalışıyorum. Yeri göğü yaratan rabbim istese iki kalbi bir araya, bizleri karşı karşıya getirmez miydi diyorum. Olmaması gereken şeyleri oldurmaya çalıştığımız için mi zarar görüyoruz bu kadar? Karşıma çıkması çözümmüş gibi, cesaret dahi edemeyeceğim bir şeyin peşinden koşuyorum ya da koştuğumu sanıyorum. Ben başka bir semte giderken o benim semtime geliyor, ben ankaraya giderken o benim semtime geliyor böyle bir dengesizlik işte. Ya da dengenin ta kendisi. Bir insanla karşılaşmanın kolay olmadığını kabul etmek zor olmasa gerek, ancak bir kez çıksa, bir kez sarılsam çok mu olur diye kendi kendimi yedim. Belki de rabbim o şansı bana verdi ama onun olduğu yere kendimi ait hissetmediğim için gidemedim. Gitmek istemediğimden mi? Çok istedim. Sadece sarılıp dönsem de olurdu ama oraya ait değildim bir şekilde.