Kafada bitiyor da kalpte?

bıtıyor bı sure sonra. ya da alısıyorsun. ınsan kendını bıle kandırabılen ve aslında cabuk unutan bı varlık. kendını yonetebıldıgın surece 'sılemıyorsan bıle karalıyorsun' dedıklerı seyı yapıyorsun. bı hastalıgı atlatmak ıcın bıle once ınanman gerekıyor. bı ınsana asırı derecede baglılık, onsuz yapamama, aklından cıkaramama durumu da bence bı nevı hastalık. onsuz olabılecegıne, onsuzlugun daha ıyı gelecegıne ya da boyle olması gerektıgıne işte sebep her neyse, kendımızı ınandırıp kafada sonlandırdıktan sonra gerisi geliyor.

Bitse bile izi kalır kalpten söküp atamazsınız kolayca hep onu hatırlatan bişeyler illa ki çıkar karşınıza sevmezsiniz evet belkide az seversiniz ama yokluğu size koymaz kafada biter kalpte bittiğini sanırsınız bianda aklınıza gelir üzülürsünüz eğer ki gerçekten sevdiyseniz ve şuanda bunu okurken o aklınıza geliyorsa illa ki hala seviyosunuzdur ama artık yokluğu sizi üzmüyodur belkide platoniksinizdir artık