"bilen bilir büyük aşklar yürek ister kaçan değil savaşanlarındır güzel günler " nekadar doğru söz?

ne kadar daha savaşabilirim bilmiyorum.. geçmişi hiç bir zaman peşimizi bırakmadı.. ilişkimizde her zaman bir 3. şahıs vardı arada onun tanıdığı birileri.. ilk zamanlardaki tek amacım onu güldürebilmek mutlu edebilmekken.. kendimi onu değil onun etrafındaki insanların yaptıklarını düşünürken buldum.. çıkan her soruna göğüs gerdim çözdüm bir şekilde derken sevdiğim kadından isteklerim oldu.. artık daha fazla sorun istemiyorum görüşme bu insanlarla dedim ve sonuç hayal kırıklığı.. sonunda sevdiğim halde ayrıldım ondan.. ve noldu biliyo musun neden ayrıldığımın farkında bile değildi.. onun için çok basit bişeydi o insanlarla görüşmek.. buna kızacağımı tahmin bile etmiyomuş.. hep biz olalım derdi biz olmayı denedik ama hep 3 kişiydik ben bedirhan nazlıcan hahha off nasıl saçmaladım neyse.. kısacası savaşmak iyidir ama nereye kadar? bir noktada düzeleceğine inanıyosan savaş.. ama karşındaki her seferinde aynı hatalarla seni hayal kırıklığına uğratıyosa vazgeçmeyi bilmen gerekir..

Bizi hayatından çıkaranlar için bir ömür yas tutamayız.
Hayatın boyunca uğruna acı çekmeye değecek biri olsa gitmezdi zaten.
Çünkü senin ruhuna dokunamayan anlamaz acını, anlamak istemez.
Umrunda değilsindir çünkü. Umrunda olmadığın biriyse gözyaşına hiç değmez.
Bir anda unutmak elbette mümkün değil, önemli olan bunu kabullenmek.
Buna alışmak… Kim nerede mutluysa, huzurluysa orada olsun. Ölenle ölünür de gidenle gidilmez bazen…
Ne yapalım; canımız sağolsun…