Bir derdim var, lütfen yardım edin, ne yapmalıyım?

erkek arkadaşımla 1 yıldır beraberiz, farklı şehirlerde olduğumuz için az görüşebiliyoruz. ben hazır olmadığım için beraber olamıyorduk, o da istenmediğini düşünüp üzülüyordu. birtakım psikolojik problemler nedeniyle onu oyaladığımı sanıyordu. son gelişinden önce onunla beraber olmak istediğimi söyledim, beraber çok hayaller kurduk. ancak geldiğinde her şey iyi gitse de penetrasyon konusunda sıkıntı yaşadık. çok canım yandığı için birleşme gerçekleşemedi, ertesi gün yaparız dedik yine yapamadık. ölü gibi azıyorum bunları, hem onun yüzünde hayal kırıklığını en kötü şekilde gördüm hem de kendi hayallerim yıkıldı. onu da üzdüğüm için öyle çok ağladım ki "ben böyle olmasını istemedim" diye. yine de gitmeden önce son kez sevişirken "bizim önümüzde ne durabildi ki, neleri aşmadık ki" demişti de yüzüm güldü. ama otobüse bindiği günün gecesi bunu önceden planladığımı, kendini kandırılmış hissettiğini söyledi. bir haftadır bana kendimi değersiz, zavallı hissettiriyor. her knuşmamızda kalbimi kırıyor çekinmeden. ilgisiz artık. dayanamadığımı söylediğimde "bu benim elimde değil ben kandırılmış hissediyorum ve ona göre aşıyorum istemesem de" diyor. 1 hafta önce biz neyi aşmadık ki diyordun dediğimde susuyor. ben onun derdi olduğunda üzgün olsam da onu öne koydum hep. onun kalbi kırıkken yüzüm gülmedi, beni kırsa da destek olmaya çalıştım. ama o ben hem onu üzdüğüm için hem kendimi eksik hissettiğim için perişanken o bana "senin yüzünden cinsellikle alakam kalmadı, yetersizsin, hayallerimi darmaduman ettin" diyerek hepten parçalıyor. bana verdiği küçük bir sözle ilgili bile ne kadar acıttığını bilmeden "ne kadar aptalmışım onu nasıl kabul etmişim" diyor. biliyorum oyun değil bu, ne hayallerle buluştuk ama onu çok üzdüm. ben de çok üzüldüm nasıl ağladım karşısında ama acımadan kııyor kalbimi. biz beraber gelecek planlayan insanlarız, bu şimdi olmasa da sonra olacak diye yanımda olması gerekmez mi?