Ölüm diyorum ölüm, dayandı kapıma bilmiyorsun... Makyajı akıyor farının neden herkesleşiyorsun?

Arayıpta bulamamak ne acıdır,
Yahut onu kaybedip çaresiz kalmak..
Ama en ağırı ne biliyor musun?
Sen onun yanındayken
O aslında hiç senin yanında olmamıştır
Bunu farkedince insan Ne vakit o vakit oluyor Ne de insan aynı insan.
Aradan bir aşk yılı geçmiş
Tüm dertler iliklenip kanatlara dikilmiş
Ve gözlere pembe bir perde çekilmiş
Uçtuğunu sanırsın Ama hep aynı yerdesindir.
Gün gelipte perde inince zavallı bir yoksunluk çöküyor gözlerinin dibine
Bütün mavilikler siyaha bürünüyor Ve sen kirleniyorsun
İşte o zaman ne tuttuğun güvercin beyaz Ne de soluduğun hava berrak.
Aşk girdiği kalbin şeklini alırdı her zaman
Bunu seninle öğrendim
Doyurucuydu ve sıcaktı
Seni diğerlerinden farklı kılan Ve beni savunmasız bir kuş misali Ölümlerden ölüme salan..
Ama güneş gidipte Gece inince Tarifsiz bir sızı işledi sol yanıma
Birden yok olup giden gülüşün Dikenli bir ip dayadı boğazıma Seni sustum,
Karanlık gecede, kör pusuda.
Ve ne yazık Bunca yaşanmışlık ardında gördüğüm
Aşk dediğim şey Ellerinle boğazıma geçirdiğin bir kör düğüm..
İnce bir veda havası sarıyor dört yanımı
Sen umursamıyorsun..
Ölüm diyorum ölüm, Dayandı kapıma Bilmiyorsun..
Makyajı akıyor farkının, Herkesleşiyorsun..!

Özdemir Asaf