Bülent Ersoy u seviyorum hatta aşığım ona nasıl ulaşabilirim?

sevmek suç değilse eğer, bir insana kalben meyletmek ayıplanmıyorsa hala bu diyarlarda; bağıra çağıra ele güne duyurmak istediğim, bizzat gönlümün vustasında yankılanan feryat.
bülent ersoy'a aşığım. ona meftunum, mecnunum, mecburum...

kimseye bahsedemedim bugüne dek; ona olan derin sevgimden, aşkımdan, tutkumdan... anneme, rahmetli babacığıma, ne zaman yıkılıp yere düştüysem, bırakıp da giden dost bildiklerime. içimde yaşadım. dilemde mektum kaldı bu sevgi. usul usul büyüttüm, haşa huzurdan mabedim oldu, kimseleri almadım içeri, bir ben bildim bir de yüce mevla.

rahmetli babacığımın 93 model sedan kasa tempra sxa arabasının torpido gözünde başladı bu tutku kara çiçeğim. "alaturka 1995" adlı kasetinin kartonetinde apak nasiyenden sarkıttığın kavisli perçeminle, zenahına yasladığın narin beyaz ellerinle melül melül bakarken bana; pionerr hoparlörden yükseliyordu kalbimi raaş eyleyen, ruhumun dört bir yanına ilmek ilmek işleyip, nakış nakış dokuduğun, o tılsımlı billur sadân. evimizde kasetçalar yoktu. arabada sabah ettiğim çok gece biliyorum mis kokulum. sen hacı arif bey'den okuyordun: saydeyledi bu gönlümü bir gözleri ahu. dertleniyordum.

yalanım yok çatalkaram. başlarda sesine aşıktım. daha çocuktum. akranlarım yonca evcimik dinliyordu, kimisi tarkan için çıldırıyordu, bazısı of aman nalancıydı. ama benim tek tutkum vardı. o da sen. hani dedim ya az önce; "kimseye bahsedemedim bu derin aşktan." diye. aslında tam da öyle değil. herkes biliyordu sana olan hayranlığımı. ama sesini seviyorum diyordum, şarkılarına tutkunum deyip geçiştiriyordum. "şiirlerle şarkılarla", "maazallah", "akıllı ol", "ablan kurban olsun sana"... tüm kasetlerini çıktığı ilk gün alıyordum. yavaş yavaş bağlandım sana, hiç farkına varamadan husule geldi bu tarifsiz sevda. şarkıların yetmiyordu artık bana, ruhumu doyurmaya kafi gelmiyordu. seni görmeliydim. sana dokunabimeli, mekanik hiçbir aracı olmadan duyabilmeliydim berrak sadânı. olmuyordu, belki de hiç olmayacaktı.