İçimden geldiği gibi davranmaya korkuyorum. Sevgimi göstermeye çekiniyorum. Çünkü kimi sevsem pırrr?

Bende öyleydim ilişkime başladığımda.. Ama zamanla bunların hepsini sevgilimle beraber atlattık güven problemim vardı bir söz söylesem acaba ne düşünür yanlış bir şey der miyim diye düşüne düşüne kapana kısılmış birde üstüne üstlük duvar örmüştüm etrafıma. Sonra bir ışık süzüldü, ben onu yine gölge gibi kapkaranlık görmeye başladım nereden nasıl örterim süzülen ışığın varlığını diye çok kaçtım.
Ve sonra tüm taşların teker teker yok oluşunu zorluklarla acılarla ağlaya ağlaya ördüğüm duvarımın yıkıldığını gördüm. Hep kaçtım durmadan kaçtım. Ve sonra noldu biliyo musun? Ben bendim, oysa; tüm benliğim...
Sevemem derdim sevdim,
Güvenemem derdim, güvendim,
Bir daha asla derdim, iyi ki dedim.
Ne olursan ol kendin ol, çünkü bir zaman sonra başkası gibi davranırken yüzüne taktığın maskelerinin düşürülmesi sen yavaş yavaş ondan hoşlanmaya başlıyorken onun kaçışına sebep olacaktır.
Eğer ki; asıl değilde yedekte ki (kendin olmayan) ikinci yüzüne aşık olursa, bir zaman sonra kaybetme korkun yüzünden kendi kişiliğinden olursun. Ve en acısı da seni sen olduğun için seven insanlardan olursun.

Ben de ga yemin ederim. Sirf elde tutmak icin karsisina gecip hoslandigimi belli etmiyorum edemiyorum yahu. Neymis zor olcakmisim. Zor kadin kazanirmis. Dogru evet ama oyunsuz yontemsiz acik olmak varken niye insanlar buna ihtiyac duyuyo