Yıllardır peşinizi bırakmayan bir aşığınız var mı?

Ben varım ... Ben çocukluğumun peşini hala bırakmıyorum.

Yaşanan şeyler ne olur , nerede durur ben bilmiyorum sen biliyor musun? Hatırlamaya ve belleğe ilişkin eğretilemeler beni kesmiyor. Tozlu tavan arasına girmek, eski bir sandığı açmak, sararmış bir defterin sayfalarını çevirmek filan diyorum, beni kesmiyor. Geçmişimizle bağlantı kurmanın tek yolu hatırlamak mıdır? Başka bir eylem yok mu, olamaz mı? Hatırlamaktan başka ne yapabilir ki insan ? Hatırlıyorum aslında çocukluğumu , ama çaresizim işte . Ve asıl çaresizliğim sesimin dışarıda ki çocuk seslerinin arasında olmayışı.

Herkesin çaresizliği böyle bir çaresizlik işte fazla irdelemeye gerek yok .

eski hattımı 2 sene bıkmadn üşenmeden her gece 1.55 - 2.00 arası gizliden ne eksik ne fazla 2 kere çaldıran bir hayranım vardı kimdi neydi bilemedim asla =/