Hiç bir ilişkimi yürütemiyorum, neden acaba?

İnsanların şanslı doğmuşsun dediği bir insanım. Maddi ve iş durumum çok iyi, çok genç yaştan beri kendi evim arabam vs bir çok imkanım var. Buna rağmen aile hayatımızda asla bu tarz kişilerde olduğu gibi kopuk değil, gayet düzgün ve herkesin örnek gösterdiği bir aileye sahibim. Tipim falan da gayet düzgün. Arkadaş çevrem harika. Karakter olarak ta alçak gönüllü (burada durumumu anlayın diye mecburen böyle yazıyorum her şeyi) ve ne olursa olsun karşımdakine aşırı dürüst davranan biriyim...

Uzaktan bana bakanlar sürekli kızlarla gezip tozan, onla bunla çıkan biri olarak görüyor. Ama ben gerçekte zamanımın çoğunu ilişki anlamında yalnız geçiriyorum. Senede 4 kızla bile ilişkim olsa, ortalama 1 aydan 4 ay birlikteliğim oluyor, kalan 8 ay yalnız oluyorum. Yanlış anlaşılmasın bu ilişkiler öyle barda sağda solda tanışılmış baştan bitecek gözüyle bakılan ilişkiler de değil, gayet normal başlamış ilişkiler...

İlk bir kaç ilişkimde çok yalancı ve çıkarcı insanlara denk geldim. Güvenimi ve sevgimi hak etmeyecek şeyler yaşadım. Zamanla öyle bir hal aldım ki artık hiç bir bayana güvenemiyorum. Bana yaklaşan her bayanın amacının bana kapağı atıp rahat bir hayat yaşamak istediğini düşünür oldum. İşin kötü yanı karşıma çıkan bayanlar da tanıştıktan 2-3 hafta sonra evlilik imalarına başlayarak benim bu düşüncemi iyice pekiştirdiler.

Karşıma çıkan düzgün insanları da harcayan bir adam haline geldim. Bir kadının karşımda hüngür hüngür ağlaması artık gayet normal geliyor hatta onun bile numara olduğuna inanıyorum. Ne zaman ki olayların üstünden zaman geçiyor o kişiye haksızlık yaptığımı ancak o zaman fark edebiliyorum.

Terk ettiğim her ilişkiden sonra sanki üstümden yük kalkmış gibi hissediyorum, inanılmaz bir rahatlama geliyor. Böyle söyleyen birine sevmiyorsun derim normalde ama benim psikolojim normal olmadığı için gerçekten sevdiğim kişilerde de böyle hissediyorum.

Eskiden aşık olduğum takıntı yaptığım kimse de yok, yani keşke şunla olsaydı diyemiyorum herkesi unuttum o tip bir takıntı da yok yani...

İşin özeti hiç bir ilişkiyi istediği gibi yaşayamayan, sevdiğim kişi ile birlikteyken bile ayrılmak için olay çıkaran bir adam oldum. Herşeyi kıskanan paranoyak biri gibiyim. Artık ilişkileri bitirmek için kendi kendini bile kandıran bir adam oldum. Normalde bekarete önem vermediğim halde bekaret olmazsa ciddi ilişki olmaz diye kendi kendimi kandırıyorum, işin garip yanı karşımdaki insan bekarete önem veren biri ise bazı şeyler yaşanmadan öyle evlenilir mi bu kafada biriyle ben anlaşamam diyip yine ayrılıyorum.

İşin özeti farkında olmadan kendi kendimi bağlamışım. Temkinli olmak, ruh eşini doğru seçmek derken cidden ipin ucunu kaçırmışım. Şimdi doktora falan gitmeyi düşünüyorum.

Sizce normale dönebilir miyim yoksa hep böyle mi olacağım, tavsiyeleri olan varsa çok sevinirim.

uzun oldu, okuduğunuz için çok teşekkür ederim...