Ailem çok baskıcı ve sıkıcı

Sen yaştayım ve ailem aynı senin gibi 18 yaşında olmama rağmen küçüklüğümden beri bir gün bakkala bile göndermediler beni, gezmeler tozmalar sokakta oyun oynamalar şöyle bir yana dursun. Bu yüzden kendimi bir an sende buldum. Ama arkadaşlıklarını anlatmaya başlayınca dur bakalım orada dedim.

Sanırım ben senden daha isyankar ve lider ruhlu biriyim! Anaokuluna başladığım günlerden beri (ah ne günlerdi onlar; :P hatırladığım yıllara bak) hep arkasında deli gibi arkadaş topluluğu yaratan bir insanımdır ben. Korumacı bir ailem olduğu için bu ortaokul, lise yıllarımın başlarında aileme biraz çok geldim küçükken iyiydi güzeldi çocuklardan ne zarar gelir gibi düşünüyolardı, sınıf arkadaşlarımı ailelerini falan tanıyorlardı ama yaş büyüyünce biraz telaşa kapıldılar sigara, alkol kullanan arkadaşlar edinir mi, arkadaşlarına kapılıp notları düşer mi, yok şu olur mu yok bu olur mu falan filan mesmekan...

Kukla gibi her köşeme ip bağlayıp oynatmaya çalıştılar beni, yönetilmekten hiç haz etmeyen biri olarak benimde beynime kan sıçradı zaten yaşımda küçük nasıl bir cesaretle yaptım hatırlamıyorum, bir sınır çekelim bu işe dedim. Ne hatamı gördünüz, ben güvenilmeyecek bir insan değilim ki adam gibi okuyorum, it gibi sabah akşam çalışıyorum, karnelerin en kralını getiriyorum tamam biliyorum bu benim kendim için yaptığım bir şey size hiç bir faydası yok ama ben ne kötü biriyim nede kötü niyetli insanlara kanacak kadar salağım sadece kendime ait bir hayata atılmak istiyorum ve bunu da hak ediyorum. Neyin cezasını çektiriyorsunuz bana? diye patladım ailemde mantıklı insanlardır o gün bu gündür kontrol bende!

Tabii sen bağıra çağıra konuşma benim gibi benimkisi bir cinnet anıydı sakin kafayla tatlı tatlı anlat...

Üniversiteyi başka şehirde kazanıcaksın. Ben öyle yaptım.