Halil Cibran'dan kısa bir hikaye okumak ister misiniz?

Güzel bir hikaye saolasın ;

Bizler en güzel kıyafetleri, en güzel kokuları, en güzel ayakkabıları giyeriz ki güzel görünelim.. Bunu karşı cins için yaparız çoğunlukla.. Etkileriz onu kimi zaman, başlarız güzel şeylere.. Saklarız asıl yüzümüzü, çirkin ruhumuz giyer güzel kelimeleri.. Belli bir süre sonra çirkin yanımız artık kaldıramaz bu şaşalı kelimeleri, güzellikleri, dökülüverir acımasızca karşısındakine.. Çirkinlik yine göstermiştir kendini, içimizde sakladığımız çirkinlik açmıştır perdelerini..

Çirkinlik her insanın özünde vardır ama bunu bastırabilenler toplumda artı değer kazanırlar.. Çirkinlik denilen şeyler aslında nefret, kin, hırs, haset, dedikodu, aldatmak vb şeylerdir.. Bunları bastırdığımızda veya güzel yanlarımızı hep üst seviyede tuttuğumuzda çirkinlikte kendiliğinden çıkaracaktır o güzel elbiseleri.. Hakkı olana hakkını verecektir elbet.. Şimdilerde su çok soğuk, güzelliklerin üşümesine hiç gerek yok, çirkinliğin aklını çelip onu o denize girmeye ikna etmeliyiz.. Hasta olsun yataklara düşsün ki bizlere, karşımızdakilere zararı dokunamasın..

Şekle şemale kanmayı, etiket peşinden koşmayı bıraktığımız gün çirkinlik, o denize girecektir..

" Halbuki hazineler ve defineler yıkıntılar arasında olur. Ne varsa harap bir kalpte var!.." Ne varsa yırtık pırtık elbiseler içinde var..

Evet insanları tek taraflı olarak yalnız bir kategoride sınıflandırmamamız gerektiğini anlatan güzel bir yazı.

Şöylede güzel bir söz vardır.

Yalnız gözlerinle görürsen kandırılman kolay olur.