Artık eskisi gibi yazamıyorum?

Eskiden sevdiğim bir adam vardı. Ama nasıl sevmektir bu! Deliler gibi. Bıkmadan usanmadan şiirler, yazılar yazdığım bir adamdı. Sözcükler bitmezdi hiç. Kendiliğinden gelirlerdi. İçimde sürekli bir ona yazı yazma isteği vardı. Sürekli o, sürekli onunla ilgili şeyler. Her neyse, elbette karşılıksızdı bu sevgi. Beni biraz olsun sevmedi bile. Birazcık bile. Dibimdeydi, bir kere bile sarılamadım be. Öyle koydu ki. Ne mesafe ne başka bir şey. Dibimdeydi ya. Dibimdeydi ama sarılamıyordum. Sevmiyordu beni. Biraz olsun sevmedi. Ona çok bağlanmıştım, vazgeçmesi de uzun sürdü. Ama eninde sonunda vazgeçtim. Ve sonra hayatıma yeni kişiler girdi. Ama hiçbirini onun gibi sevemedim. Sevmeye çalıştım, olmuyor. Neyse şu an yeni bir ilişkim var. Seviyorum ama yine onun gibi değil işte. Nefret ediyorum bundan. Şu an beraber olduğum adam, beni çok seviyor. Hem de çok. Harika yazılar yazıyor. Ama ben? Yıkık durumdayım. Yazamıyorum. Olmuyor! Eskisi gibi olmuyor işte. Sanki tüm sevgim onda kalmış gibi. Sevgim yorulmuş gibi. Ne yapmam gerektiği hakkında en ufak fikrim yok. Kafayı yiyeceğim. Bana yardım edin. Lütfen.