Aşk mektubu yazan var mı?

Ne yapsam olmuyor sanki bu günlerde. Neden böyle aklım karışık ve dolaşık anlayabilmiş değilim. En çok da sana kızıyorum, beni yok sayan tavrına. Sahi neden bu görmezden gelişin. Ben yok muyum? Nar geliyor aklıma. Ateş kırmızı çiçekler açan kırılgan dalları arasında bir meyvede binlerce tanecik saklayan nar ağacı. Bu yüzden yok derken kastının çok olduğunu düşünüyorum çocukça. Biz seninle aynı mekânın delisiydik. Masalsı bir anlatının içinde gezinen gizemli, deli dolu kahraman gibi doru atınla varlığımı hissetmeden, görmezden gelip beni ve hayallerimi geçip gidiyorsun. Tüm genç kızların hayran olduğu ağır ağa/bey tavırlarıyla, kararlı adımların yankılanıyor sokakta. Kara bulutların sağanak sağanak yağmurlar yağdırdığı yalnız gecelerde, resmini buğulanan camlara çizdiğin peri kızıyım. Silinmesin diye soğuk camdaki buğusu, nefesinle ısıttığın. Kendinden sakına, saklaya kolladığın adını koyamadığın kız. Hayalle gerçek arasında sıkışmış, buğularla uçup gitmiş silik bir resim gibiyim. Bir vakit resmimi çizmişken cama artık düşünmediğin, düşlemediğin için sisler arkasında unuttuğun gerçeğim. Gerçek dediğin neydi sahi. Hangimiz daha gerçeğiz bu hayatta. Gerçek olan tek şey duygularımız desem, hayatın gerçeklerini küçümsediğimi sanarak kızardın biliyorum. İki yüreğin gerçeküstü bir azimle birlikte yürüyor olmasının sebebi aynı hayallerin ellerimizden bir an tutmuş olmasıdır belki. İkimizde biliyoruz ki yüreklerimizin umuda koşan, coşkun çığlığının önünü kesiyor gerçekler. Gerçeklerimiz aynı ama gerekçelerimiz farklı çoğu zaman. Yine kızacaksın biliyorum, ben fıtratın getirisidir bunlar desem. Beni değil fıtratımı sevmiyorsun sen. Biliyorum her savunmam "ama ben kadınım" demek olmamalıydı. Ne çare ki dost ben bir kadınım. Yine de gerçeğin varlığını bilerek yürüyoruz doğruya el ele. "Doğru dur" diyorsun ara sıra uyararak, fıtratımın eğri yanlarını bilerek. Doğrulurken ben, sabretmeyi öğreniyorum senden. Arada bir ellerimiz terliyor kaçıyoruz. Kaçışlarımız elbette ki doğrudan değil ya da gerçeklerden. Belki de elimizi terleten, yüreğimizin sıcaklığının hissedilmesi korkusudur. Ki biz; yanıyorken "yandım" demeyecek kadar cesur çocuklarıyız sevdanın. Belki de çocukça bir cehaletle, cesaretin altına saklamaya çabaladığımız şey sevdaya olan kırılganlıklarımız

Seni öylesine çok seviyorum ki... Ne kelimelere dökebiliyorum, ne de şiirlerimin mısralarına... Gözlerinin içine baksam sanki yeterli olacak dünyayı durdurabilmek için. Gözbebeklerinin en içine kadar ezberlemeye çalışıyorum seni.. Kazıyorum beynime her sözünü, her bakışını... Kalp atışlarını dinlemek vardı bir de, o anlatılmaz ki... Kalp ritmlerin kalbimde atıyor. Öyle güzel, öyle içten.. Ah be diyorum ben bu adama aşığım.. Bu adama.. Bu adam benim, benim... Acıyacaksa sonunda canım, yanacaksa yüreğim, kanayacaksa kalbim bu adamdan olsun sonu, kötü, acılı, ölümlü bitse de bu adamdan olsun...