Affetmek büyüklük müdür? Yoksa yeni bir hayal kırıklığı yaşamanın habercisi midir?

Affetmek her ne kadar gönlün yüceliğinden ileri gelse de her insanın affedemeyeceği birtakım davranışlar, sözler vb. Bir olayı ya da bir davranışı bir defaya mahsus olarak şekillerde vuku bulan olaylar vardır. Bir durumu ya da çok ağırımıza gitmeyen bir sözü, davranışı bir defaya mahsus olarak affedebiliriz. Hata olmuşturi kaza olmuştur deriz ama kaza da zaten bir kere olur. Aynı şey tekrar ederse artık o, kaza olmaktan çıkmış demektir zaten. Bir şeyi sürekli affetmek de gönlün yüceliğinden değil, alıklıktan ileri gelir bence ve bu senin de dediğin gibi hatayı (artık bilere) yapan kişide tekrar affedileceği düşüncesi uyandırarak istismar etme seviyesine gelmesine gözyummak ve bu durumu kabullenmektir. Aprıma giden yanlışları ise asla affetmem çünkü beni bu şekilde yaralayan biri muhtemelen beni iyi tanıyordur ve özellikle yumuşak karnıma nişan almıştır. Beni bu denli tanıyan ve değer verdiğim bir insanın belden aşağı vurması, beni tanımayan ve değer vermediğim bir insanın laflarından çok daha fazla acıtır çünkü. Pir Sultan'ın da dediği gibi:

"pir sultan abdalım can göye almaz

haktan emir olmasa rahmet yağmaz.

şu ellerin taşı bana hiç değmez

ille de dostun bir tek gülü yaralar beni"

Bazıları dost olduğu için en çok o kişiyi affetmek gerekir diye düşünebilirler ama o kişi bana o davranışı yaptığı için onu yanlış yere koyduğumu anladığımdan itibaren artık dostum değildir zaten.

afetmek sadece büyüklük değil aynı zamanda insanın kendine guvenini ve karşı kişiye karşı hoşgörüsünü gösterir.herkes hata yapar kimse sonuçta mükemmel değil.herkesinde bir şansa ihtiyacı vardır.ama tabi aynı kişi aynı hatayı tekrarlıyorsa bunu alşıkanlık yapmışsa onu her seferinde afetmek saflıktır