En büyük aşklar nefretle başlar... mı gerçekten?

Nişanlımla ortaokul arkadaşıyız,orta2. sınıfta ben bunun sınıfına geldim başka şehirden babamın tayiniyle geldik,beni görünce aşık oldu bende ozamanlar okadar çirkinim ki neyime aşık oldu bilmiyorum:)oda benden kısa zayıfötesi bir ergen.O bana aşık ben ondan nefret ediyorum bana baktığını görünce sinirli sinirli bakıyorum korkudan sevdiğini söyleyemiyor arkadaşları söylüyor bana beni sevdiğini,sonra liseye geçti farklı liseler benim okulda istediğim bölüm açılmadı onun okuluna geçmişim tabi bilmiyorum yine aynı ben kaçıyorum o beni seviyor ama korkudan gelemiyor sonra babamın tayini doğuda bir şehre çıkıyor oda o şehirde okuyormuş biz yolda yine karşılaştık ben yine kaçtım:)yıllarca kaçtım çünkü sevmiyordum ama baktım hala beni seviyor dedim vardır bir hayır nişanlandım:)

aşk bir raslantı gibidir ya da kaderinde varsa olur

düşünsenize yolda geçen herhangi birine ansızın vurulabiliriz... ya da tam tersi yıllarca tanıdığımız bir samimi arkadaşımıza zamanla aşık oluruz... ya da ikisinden de farklı olarak sıkça birbirinizi kırmaya çalıştığınız biriyle birbirinize karşı kayamaz da olabilirsiniz...

aşk gariptir. dostluktan nefretten gelebileceği gibi gönlünüzün tam ortasına öylece konadabilir