Birini gerçekten düşünmek nasıl bir şey olmalı?

Bu soru bana çok şeyi, özellikle de zamanında içimde açılan o sessiz kapıları hatırlattı... İnsanın aklı bazen bilerek ve isteyerek o eski yerlere, o derinlere takılıyor işte.

​Biri için "onu gerçekten düşünüyorum" diyebilmek bence bugününde ne yaptığını merak etmekten çok öte bir şey. Karşındakinin geçmişindeki o kimselere söylemediği kırgınlıkları bilmek, oradaki yükleri sanki kendi sırtında taşır gibi hissetmek... İnsan bazen sevdiği o kalbe bakıp "Elimde olsaydı, hayatının o kısmını siler geçerdim, o acıların hiçbiri sana değmeseydi" diye içten içe fısıldıyor. Evet, bizi bugünkü biz yapan o yaşananlar belki ama yine de insanın eli kolu bağlanıyor işte. Sevmek biraz da o geçmişin enkazına bakıp, "Burayı da ben toparlarım, yeter ki yüzün gülsün" diyebilme cesaretiymiş meğer.

Bugün iş yerinde şöyle bir şey oldu hani bana mallar geliyor yani parçalar ama bozuk böyle hatalı yani ben de her zaman böyle bir şey olunca elemanı çağırıyorum yanıma yani böyle bir şey oluyor dikkat edin diyorum bugün farklı bir şekilde yanımızda bazı insanlar vardı yani hep tanıdık herkes birbiriyle konuşuyor yani böyle arkadaş ben onların yanında çocuğa dedim ki yani bak bunlar böyle geliyor dedim dikkat edin böyle gelmesin sonra düşündüm herkesin içinde onun hatasını söylemek bana iyi gelmedi iş çıkışı eve gelirken çocuğun yanına gittim dedim ki yani seni böyle uyardım ya inşallah sinir olmadın O da hayır dedi niye sıkıntı olsun ki dedi benim de içim rahat etti yani düşünmek incelik ister

Yükte olur tüyde olur