Sevdiğimiz kişi bizi sevmiyorsa bizi seveni sevmeli miyiz?

​Aşk dediğin şey her zaman ilk görüşte şimşeklerin çakması, o an aklının başından gitmesi gerekmiyor. Bazen sevgi, bir insanın sabrında, sana gösterdiği ilgide, seni olduğun gibi kabullenişinde filizlenir. Bizi sevmeyenin peşinde bir serabın ardında koşar gibi ömür tüketmektense, kalbini bize samimiyetle açmış birine bir şans vermek çok daha insani ve olgun bir adım. Şans vermek demek, kendini zorlamak ya da mış gibi yapmak değil zaten. Sadece kapıyı hemen pat diye kapatmamak, zamana ve o insanın sevgisine bir alan tanımak demek. İnsan tanıdıkça, emek gördükçe, o ilginin sıcaklığını hissettikçe de sevebilir; içindeki o ışık zamanla da yanabilir.​Günün sonunda ne olacağını kimse garantileyemez. Belki mucizevi bir aşk doğar, belki de denedik ama olmadı der saygıyla helalleşirsin. Ama en azından geriye dönüp baktığında Ben bir şans verdim, emek gördüğüm yere sırtımı dönmedim"diyebilmenin huzuru kalır. Denemeden, sadece imkansızın peşinden koşarak hayatı kaçırmaktansa, kalbini ihtimallere açık tutmak en mantıklısı.

Seveni sevebiliyorsan ne ala ama sevcem diye zorlamak uğraşmak hem kendi hem de onun hakkında girmek olur zorlayınca olsaydı o da seni severdi

bence bir şans verilebilir ama yine de çok doğru gelmiyor bana

Senin duyguların değersiz mi veya sen değersiz misin

Değer veren saygı duyan olsun sevgi zamanla da olur

O zaman kimseyi sevmemeliyiz

Bizi seven de yok ki