Kelimeler hissettiklerimizi anlatmaya yetmiyorsa aşkı birbirimize anlatmak için dilden başka hangi araçlara başvurabiliriz?

Roland Barthes, Bir Aşk Söyleyimi adlı eserinde aşkın dilinin binlerce yıldır hep aynı klişeler, kalıplar ve yetersiz sözcüklerle kurulduğunu vurgular.. Oysa zihnimizdeki o benzersiz hissi "seni seviyorum" gibi sıradanlaşmış birkaç kelimeye sığdırmaya çalıştığımızda duygunun özü sanki parmaklarımızın arasından kayıp gider.. Peki kelimelerin yetersiz kaldığı ve klişelerin hislerimizi tam olarak yansıtmaya yetmediği noktada aşkı bir başkasına aktarmak ya da hissettirmek için dilden başka hangi araçlara başvurabiliriz? Sanat, sessizlik, beden dili, eylemler ya da ortak ritüeller... Sizce hangisi?

Bence eylemler.. Çünkü eylem aşkın soyut halden çıkıp gerçek dünyada beden bulmuş halidir...

Dipnot: eylem olsa da gitsek. :)