Ailesi beni Alevi olduğum için istemiyorsa, sevgilim beni seçmeli mi?

Uzun zamandır birlikte olduğum, sevdiğim ve geleceğimi düşündüğüm bir adam var. Başından beri ilişkimizde bazı şeylerin ilerlemesi için çoğu zaman benim yönlendirmem gerekti. Bazen bir adım attı, umutlandım. Sonra başka bir konuda yine beklemeye başladım. Zamanla ilişkinin içinde sevgilisi olmaktan çok, ilişkinin ilerlemesini sağlayan kişi gibi hissetmeye başladım.
Psikoloğum bir keresinde ilişkide bütün yönetimin onda olduğunu, benimse ilişkinin içinde yeterince yer alamadığımı söyledi. Bir de çok çarpıcı bir benzetme yaptı: sanki bana ekmek kırıntıları veriliyor, ben de o kırıntılarla umutlanıyordum. Bunu duyduğumda canım yandı çünkü ne demek istediğini anladım.
Mesele hiç adım atmaması değil. Bazı adımlar attı. Annesine benden bahsetti, abisiyle tanıştırdı, zaman zaman geleceğimiz için bir şeyler yapmaya çalıştı. Bunlar benim için değersiz değildi. Zaten onu sevmeye devam etmemin, her şeye rağmen umutlanmamın nedeni de buydu. Ama her küçük adımın ardından yeni bir bekleyiş başladı. Asıl kırılma noktası ailesi oldu. Ben Aleviyim ve babası beni sırf Alevi olduğum için istemiyor. Üstelik henüz benimle tanışmış bile değil. Erkek arkadaşım bu konuyu babasıyla konuşmadı. Ailesinin konuyu sindirmesini beklediğini söylüyor. Bir ay geçti, hâlâ bekliyoruz. Planı şu: önce annesiyle tanışacağım, annesi beni beğenirse babasını ikna etmeye çalışacaklar. Peki babası ikna olmazsa? Kendi ifadelerinden anladığım kadarıyla tercih yapması gerekirse babasını seçecek.
Annesiyle tanışmak elbette güzel bir adım olabilir. Ama kabul edilmem için önce annenin beni beğenmesi, sonra babasının ikna edilmesi gerekiyorsa, ben sürekli değerlendirilen ve onay bekleyen kişi konumunda kalıyorum. Üstelik mesele Alevi olmam olduğu için bu, sıradan bir aile uyumu meselesi de değil. Kimliğim nedeniyle kendimi kabul ettirmek zorunda bırakılmam incitici.
Bir noktada artık dayanamadım ve benim de gururum olduğunu söyledim. Babasının karar vereceği bir ilişkinin içinde olmak istemiyorum. Çünkü ben birinin ailesinin onayına sunulacak, beğenilirse kabul edilecek, beğenilmezse vazgeçilecek bir insan olmak istemiyorum. Alevi olduğum için kendimi kimseye kanıtlamak zorunda da
En zor tarafı şu: onu hâlâ seviyorum. Onunla mutlu olmak, ona güzel şeyler yapmak, doğum gününde pasta hazırlamak, birlikte bir hayat kurmak istiyorum ama yapamıyorum. Ben artık seçilmek için kendimi anlatmaya, beklemeye ve bir sonraki küçük adımdan umut çıkarmaya devam etmek istemiyorum. Ama insanın aklıyla vardığı yere kalbinin aynı anda gelememesi de ayrı bir mesele.
Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum