Bir insanın sessizliğine alışmak.. Hiç tecrübe ettiniz mi bunu?

Elbette ama sessizliği paylaşmak, filtresiz konuşabilmekten daha zor ve değerli değil mi?

Nasıl yani neden ki?

Ya neden sessizliği ceza olarak görüyorsunuz ki? Ya konuşamayacak kadar yorgunsa ama yanınızda olmak isteyip geldiyse ve sadece dinlenmek orada öylece durmak istediyse? Bu sen konuşmama layık değilsin olarak değil, sana güveniyorum ve bu yüzden buradayım diye yorumlanması gereken bir şey olmaz mı?

Bir sessizlik ceza mı değil mi buna kim karar veriyor? Bakan da yorumlayan da biz değil miyiz?

Sadece gün değil, hayatın sonunda yalnızız. Tanımaya önce kendimizden başlamalıyız ama gerçi ne kadar konuşsak da sussak da kendimize bile yabancı kalıyoruz bir süre sonra. Yine de herkesin tatması gereken bir his bence bu.

Çok yorgunken tek kelime edemezken sadece birinin yanında kalıp sessizliği paylaşmaya inanmıyorsunuz sanırım o zaman?

Hayır ya Hu yabancıyı ne yapalım? Tanıdık hatta sevilen biriyse konu o yoksa yanından geçtiğim kaç bin insanın yarası sızısı var hepsine nasıl yetelim

İşte bahsetmek istediğim buydu ama tam anlatamadım sanırım etiketi de aşk ilişkileri yapmak istemedim sadece romantik ilişkililer anlamında değildi çünkü. Kesinlikle! En güzeli ve derini de bu bence.

Sessizlik de onun iletişim kurma biçimiyse? Hatta sevgi dili belki?

Şu derece öz güven 😁

Ama bu derece bir güven dünyada mümkün mü ki?