Sessizlik çok uzun sürdüğünde insanı girdaba sokuyor gibi geliyor, sizce de öyle mi?

Yalnızlık insanın hayatına zaman zaman iyi gelir elbette. Bu yadsınamaz bir gerçektir. Bende zaman zaman tek başıma araziye çıkıyor, kamp yapıyor, avlanıyor ve kendimle bütünleşiyorum birkaç hafta. Ama bu arada sırada yaptığım bir kaçamak oluyor sadece. Bunun dışında insan sosyal bir varlık olması hasebiyle yanında birilerini istiyor. Yalnızlık insanı bunaltır.

Sorunun işaret ettiği nokta fazlasıyla düşündürücü. Sahip olduğu büyülü çekime rağmen bazılarının çok umursamadığı, birçoklarımızın sığınmak için can attığı, sahip olanın ise kurtulmaya çalıştığı bir mistik durum gibi "sessizlik". Öyle bir durum anı ki başlarda sığınılan huzurlu alan zamanla "yanlızlığı" baskılayamadığından kişide içsel bir savaş ve yaşadıklarının doğruluğu üzerine bir devinim başladığı savaş meydanı adeta.

Ses sanırım görme duyusundan sonra kullanılan en baskın duyu. Sosyal yapılar üzerinden yaşayan bizim gibi canlılarda hayati tehlikeyi ikaz etmesi durumunu bir kenara bırakırsak içinde yeraldığımız sosyal yapıdan alınan sinyallerle bizleri belirli oranda huzurlu hissettiren de bir duyu. Bunda direkt sesin kendisinin bir etkisi olduğunu düşünmüyorum. Dolaylı yoldan kişide "yalnız olmadığı" ve etrafında kendi gibi olan canlıların olağan süreçlerde yaşamını sürdürdüğü fikrini yeşertiyor gibi. Buda kişiye görece bir huzur veriyor olabilir. Düşünün ki herşeyi olup içinde bir tek insan barınmayan bir şehirde olduğunuzu. Onlarca insanın nerede olduğu düşüncesi kişiyi de içten içe endişeye sokacaktır.

Bu nedenle sesizliğin dinginliğinde kendini dinlemeyi başarmış, odağında ki uğraşla bütünleşebilen, zihnini arındıran kişi artık keskinleşen bu duyusuyla bu farklılığın sebebi hakkında fikir yürütmeye başlar. Eğer kişi bu dinginlik alanına kendi isteğiyle kaçmışsa bu yanlızlığın yüzeye çıkması için belirli bir süre gerekebilir. Bir sanatsal aktivite ya da içsel yolculuğun başlangıcı içinse daha da uzun süreler gerektirir. Fakat kişi buna yaşadığı çevre yüzünden zorlanmışsa, yanlızlık ona içsel arınmadan güç toplamasına müsade etmeden ulaşacaktır. İşte tam bu anda kişi yaşadıklarını irdelerken yakalandığı girdaba yeterince güç kazanmadan girmişse depresyonun yıkıcı etkilerine kapılmamak için yeterli enerjiye de sahip de olamamıştır.

Aslında biyolojik açıdan duyma yetimizi kaybetmediğimiz müddetçe de sessizliği tam anlamıyla bilemeyiz. Arada ki farkı beynimiz bizi aldatarak sürdürmekte. Biz ister uyanık ister uyur durumda olalım herşeyi duysak da ilgimizi çekmeyeceğini düşündüğü şeyleri bize iletmez. Evrimsel süreçte bu kadar hızlı kalabalıklaşıp, bir yamaçtan kopan çığ misali sorunla yüzleşebileceğimiz gerçeğine alışık olamayan bedenimiz belki de ileride bunun içinde bir çözüm bulacak. Zira işitme yetisi olmadan da sağlıklı (görece) yaşayabilen bireyler mevcut.

Belkide bizi derinlere çeken şey çürümekte olan toplumların, görmezden gelinen hatalarından ders çıkarmıyor oluşunda gizlidir. Bunu kabullenemeyen zihinlerin sığındığı sessizlik alanında keskinleşen fikirler daha da acı vermektedir bu çözümsüzlüğe, kimbilebilir ki. Böyle anlarda birçok kez sessizliğin dinginliğine sığınsamda kimi zaman da Yeşilçam sinemalarında sık sık duyduğum parkta sokakta oynayan şen şakrak mutlu çocuk seslerinin beslediği ütopik mutlu bir toplumun varolabileceği gerçeğine olan masalsı!! inancına sığınırım.

Yalnızlık bu işin esas meselesi değilmi. Tarzınızı çok iyi biliyorum ne alaka gibi çıkışlar yapıcaksınız. sadece şunu söylüyorum yalnızlığın iyi olduğunu söyleyen herkes bir gün yalnız kalıcak ve bundan şikayetçi olucaktır. Sessizlik zararlıdır.