Çocukken hissettiğimiz o "ilk aşk" heyecanını yetişkin olunca tekrar yaşamak mümkün mü?

Çocukken ya da ilk gençlikte yaşanan o ilk aşk heyecanı... Herkes geçmişe dönüp düşündüğünde o hesapsız, katıksız duyguyu hatırlar ya da öyle bir hissin varlığına inanır. Ama dürüst olmak gerekirse, bu soruya herkesin vereceği yanıt aynı olamıyor.

​Kendi adıma konuşmam gerekirse, ben o bahsettiğiniz heyecanı ne çocukken ne de sonrasında hiç yaşamadım. İçimde birine karşı o tarif edilen türden çocuksu bir hayranlık, kontrolsüz bir kıpırtı ya da saf bir çekim hiç oluşmadı. Hatta geriye dönüp baktığımda, birinin ilgimi çekmesinin bile ne kadar zor olduğunu fark ediyorum. Sanki o frekans bana hep biraz uzaktı; kolay kolay kimseye o pencereden bakamadım.

​Bu yüzden "Yetişkin olunca o duygu tekrar yaşanır mı?" sorusundan ziyade, ben hâlâ "O duygu gerçekten nasıl bir şey?" sorusunun merakındayım. Hiç tatmadığınız bir hissin özlemini duyamıyorsunuz belki ama yokluğunu ya da nasıl bir şey olduğunu tecrübe edememiş olmak insanı bazen hafif bir düşünceye salıyor. Büyüdükçe araya giren tecrübeler ve mantık, hiç tatmadığım bir duygunun önüne mi geçti, yoksa ben zaten yapım gereği hislerini çok derinde ve zor açığa çıkaran biri miyim, emin değilim.

​Belki de katıksız bir heyecan duymak için çocuk olmak gerekmiyordur; sadece doğru zamanda, duvarlarımızı zorlamadan aşabilen doğru birine denk gelmek gerekiyordur. Ama o ana kadar, bu duygu benim için hâlâ başkalarının anlattığı güzel bir masal gibi kalmaya devam ediyor.

çok şanslıysak evet olabiliyor..

hatta daha garibini söyleyeyim; ben çocukken yaşamadığım o ilk görüşte aşk olayını olgunluk döneminde yaşadım💓