Diğer yarını buldun mu?

"Diğer yarım" lafı bana hep biraz masal gelir; insan eksik bir elma olarak doğmuyor ki kalan parçasını sokak sokak arasın. Kendini tamamlayamamış, kendi içinde bir bütün olamamış birinin hayatına kimi sokarsan sok, o boşluğu yamayamaz. O yüzden "herkesin bir diğer yarısı var" romantizmine pek inanmam; ama insanın kendine ayna olanını, frekansını tutturanını, aynı ritimde nefes alabildiği o doğru insanı bulabileceğine inanırım.

Ben buldum mu? Evet, buldum.

Ama bu öyle gökten zembille inen bir mucize gibi olmadı; hayatın hengamesinde, aynı dili konuştuğun, senin arızalarını da güzelliklerini de olduğu gibi kabul eden ve en önemlisi yanındayken kendini eksik değil, bilakis tam ve güvende hissettiğin biriyle yolunu birleştirmekle oldu. Kaybetmedim; çünkü birini gerçekten bulunca onu cepte görmek yerine, o bağı bir ömürlük ortaklığa dönüştürmeyi seçiyorsun.

İnsan o kişiyi ararken dünyayı tavaf etmek zorunda değil; bazen doğru zamanda, doğru olgunlukta olmak yeter.

Diğer yarımı aramadım açıkçası. İnsan bazen eksik olduğu için değil, yanlış kişiye kendini tamamlatmaya çalıştığı için kaybeder. Belki herkesin bir diğer yarısı yoktur; bazılarının sadece doğru zamanda karşısına çıkan ve kalmayı bilen biri vardır. Ben bulup kaybettim mi? Hayır. Henüz gerçekten bulduğumu söyleyebileceğim biri olmadı.

Bu korkağın olduğunu görüyorken ikinci yarımı bulmam bir hayli zor.
Söze gelince mangalda kül bırakmamakla ne yapmayı düşünülüyor gerçekten insan olan merak ediyor.

Hiçbir kız ona saygı gösteren erkeğe çekim duymaz. Dolayısıyla kadınlarla başarılı değilim. Kötü ve asagilik biri olmayı basarirsam benim de diğer yarim olur