Sevgilim tembel ve geleceğe dair güven vermiyor, ilişkiyi bitirmeli miyim?

Seni çok iyi anlıyorum. Buradaki mesele aslında “erkek arkadaşım ne kadar para kazanıyor?” meselesi değil. Senin istediğin şey; yanında hayatı birlikte taşıyabileceğin, sorumluluk alabilen, düştüğünde tekrar ayağa kalkabilen bir insan.

Bir insanın zengin olması gerekmiyor. Hatta sen zaten bunu açıkça söylüyorsun: “1 lira kazansın ama kazandım diyebilsin.” Bence bu çok önemli bir ayrım. Sen onun parasına değil, hayata karşı duruşuna bakıyorsun.

Ama burada dikkat etmen gereken bir şey var: Sen onun sevgilisi olabilirsin, annesi veya hayat koçu değil.

Üç yıldır çalışmaması, ders konusunda istikrarsız olması, kötü bir olay yaşadığında her şeyi bırakması ve verdiği sözlerin ardından davranışlarının değişmemesi seni doğal olarak yormuş. Üstelik bir kere güvenini kırdıysa, “çalışıyorum” dediğinde bile içinde “Acaba gerçekten çalışıyor mu?” sorusunun oluşması çok normal. Güven sadece sözle geri gelmez; zaman içinde tutarlı davranışlarla yeniden kurulur.

Bir de şunu ayırmak gerekiyor: Geç uyanması tek başına “hayatını kuramaz” anlamına gelmez. Her insanın çalışma düzeni farklı olabilir. Fakat geç uyanma; ders çalışmama, iş aramama, sorumluluk almama ve zorlanınca her şeyi bırakmayla birlikte sürekli bir yaşam biçimine dönüşüyorsa, asıl problem saat değil sorumluluk alma alışkanlığıdır.

Senin yapabileceğin en doğru şey onu sürekli uyarmak yerine bir noktada geri çekilip davranışlarına bakmak.

Ona açıkça şunu söyleyebilirsin:

“Ben senden zengin olmanı istemiyorum. Benim için önemli olan birlikte bir hayat kurabilecek sorumluluğa sahip olman. Seni seviyorum ve başarabileceğine inanıyorum. Ama seni sürekli iterek, ders çalıştırarak, erken kaldırmaya çalışarak veya ne yaptığını kontrol ederek bir gelecek kuramayız. Bundan sonra seni sözlerinle değil, yaptıklarınla değerlendireceğim. Başarısız olabilirsin, sınav istediğin gibi gitmeyebilir, iş bulamayabilirsin. Bunların hiçbiri benim için dünyanın sonu değil. Benim görmek istediğim şey, düştüğünde tekrar kalkman ve hayatın sorumluluğunu almaya çalışman.”

Sonra gerçekten geri çekil.

Çünkü bazen bir insanı çok sevdiğimiz için onun potansiyeline aşık oluyoruz: “Aslında yapabilir, aslında çok iyi biri, biraz destek olsam düzelir.” Ama evlilikte insanın potansiyeliyle değil, mevcut davranışlarıyla yaşarsın.

Bugün seni çok sevmesi çok değerli. Sana iyi davranması da çok değerli. Bunları küçümseme. Fakat sevgi tek başına bir evin kirasını, faturalarını, sorumluluklarını veya hayatın zorluklarını taşımaz. Aynı şekilde para da tek başına mutlu bir evlilik kurmaz. İhtiyaç olan şey; sevgi + güven + sorumluluk + emek + zor zamanlarda birbirini taşıyabilme becerisidir.

Bir de kendine şu soruyu dürüstçe sor:

“Ben bu insanın şu anki halini, hiç değişmese bile 5-10 yıl sonra kabul edebilir miyim?”

Cevabın “hayır, ama değişirse...” ise, kararını onun gelecekte dönüşeceği kişi üzerine kurma.

Çünkü evlenirken “ileride düzelir” diye aldığın bir insanı değiştirmek senin görevin değil. O değişmek isterse ve bunun için gerçekten emek verirse, o zaman bunu zaten davranışlarından görürsün.

Ve bence ona bir son tarih koyup “şu tarihe kadar iş bul, şu kadar kazan” demekten ziyade net bir sorumluluk standardı koymak daha sağlıklı. Mesela düzenli ders çalışma, gerektiğinde iş arama, günlük düzen oluşturma, başarısız olduğunda tamamen bırakmama gibi.

Çünkü mesele “bu yıl sınavı kazanacak mı?” değil.

Mesele şu:

Hayat zorlaştığında bu insan mücadele etmeyi öğreniyor mu, yoksa seni de kendisiyle beraber aşağı mı çekiyor?

Bunu ancak zaman ve davranışları gösterebilir.

Sen hukuk okuyorsun, kendi hayatını kurmaya çalışıyorsun. Onu sevmen güzel ama kendi hayatını onun toparlanmasını beklerken askıya alma. Sen ilerlerken onun da kendi sorumluluğunu alıp almadığına bak.

Bazen sevdiğimiz insanı bırakmak istemediğimiz için değil, onu kaybetmekten korktuğumuz için olduğumuz yerde kalırız. Ama sağlıklı bir ilişki, iki kişinin birbirini sürekli sürüklediği değil, yan yana yürüdüğü ilişkidir.

Onu sev. Destekle. Hatta düştüğünde yanında ol.

Ama sırtına alıp taşıma.

Çünkü bir gün taşıyamadığında hem ona hem kendine kızmaya başlayabilirsin.

Şu anda vermen gereken karar “hemen ayrılmalı mıyım?” değil. Önce biraz geri çekil ve onun kendi iradesiyle ne yaptığına bak. Sen söylemeden çalışıyor mu? Sen hatırlatmadan sorumluluk alıyor mu? Kötü bir şey olduğunda yeniden toparlanıyor mu? Verdiği sözleri davranışlarıyla destekliyor mu?

Cevaplar zamanla ortaya çıkacaktır.

Ve o cevaplar, sana onun seni sevip sevmediğinden çok daha önemli bir şeyi gösterecek:

Seninle bir hayat kurmaya gerçekten hazır olup olmadığını.

Hissettiklerin ve dediklerin konusunda haklısın anlattıklarından anladığım kadarıyla enişte bey baya bir tükenmişlik sendromu içine girmiş daha bu yaşta seni sevmesi ve el ustunde tutması güzel elbet ama senin de konuya realist baktığın gibi gelecek kurmak geçim sağlamak için yeterli değil ve aşk karın doyurmuyor kendisini sen daha iyi tanırsın elbet ama bence seni kazanılmış bir kişi olarak görüyor ve hayatıyla ilgili olsa bile gereken önemi vermiyor ne kadar doğru olur bilmiyorum ama al karşına konuş bence rahatsızlıklarini aynen burada olduğu gibi dile getir ve bu şekilde devam edemeyeceğini soyle belki bir ihtimal kamçı olur seni kaybetmek korkusu ateşler ve gayret göstermesi yolunda tetikleyici olur ya da daha da kötü de olabilir iyice salar kabuğuna çekilir ama bir şekilde uyanmasi lazım enişte beyin şu an guvenli alanına sahip ve o bunu daim sanıyor oysaki şartlar gün geçtikçe ağırlaşıyor zorlaşıyor bir gün elbet kendi de idrak edicek ama mühim olan iş işten gecmeden bunu yapabilmesi